Ασκηση οπτικης για συγκεκριμενα ατομα

ςηκιτπο ησηκσα αιμ ηλλΑ

?ατωρπ ιεσυδ ιεχε αν ςιρωχ ςοιλη ςανε ελιετενα αθ εγαρα ςωΠ
…υομ ηχυψ ωσητωρ εσ ημ αν ωροπμ νεδ ,αιλακγα εμακητσαριομ υοπ ςοναρυο ο ςονιεκε ςωπό ,υομ ςωφ οτ όπα νυονωταμ αν ςειοννε ,ςυοπωρθνα ,ανεμιεκιτνα ,ατναπ ατ υομ ωρυγ ωπελβ αρωτ ςωπό ιΚ …ανεμ εσ ςευετσιπ ,ιεσαλεγομαχ αχιΕ …υομ αρω η ιεθρε αθ ,ωλλιετανα αθ ιτό ιεπ ςεχιε υομ ημγιτσ αιοπαΚ
…ασηταρκ εσ ςεγυεφε ετοπο ιταιγ ,ιεκε νυομη νεδ ςεσαισηλπ εμ ετοπο ιταιγ ,ςεμγιτσ εσ ςοκιτσαρυοκ οσοτ ιαμονιγ ιταιγ ,ασυοπαγα ιτ,ό ασαχεξ ιακ υοτ ηραβ ατ ωβαλανα αν ιακ ομσοκ νοτ ωσωσ αν αλεθη ιταιγ ,ςεσυοτιοκ εμ ετοπο αιταμ ατ ανωλημαχ ιταιγ ,ύλοπ οσοτ ασηγρα ιταιγ ,ανεσ εσ ωσηγηξε αν ιεχε αισαμηΣ .υλοπ οσοτ ιαμοζαιον υοπ ανεσ αιγ ανακε αγιλ ασοπ οτ ιαμοναβμαλιτνα υοπ ,ήτυα ικ νασ ςεμγιτσ νυοχραπΥ
.ανεμσινορχορετε ατναΠ .αιταμ ατσ αζατιοκ εσ αθ αρωτ ςωμό ,ησητναπα ωχε νεδ ιλαΠ .ωτακ ωζατιοκ αν ασιχρα ιακ ωρεξ νεδ ασητναπα υοΣ .ςυολο εμ υομ οτυαε νοτ ωνιρκγυσ ιταιγ ςεσητωρ εμ ςελλαορπ ςιΤ
…ςονομ οσοτ ςωμό ,αμεψ ιανίε νεδ ,ωρεξ οτ ότυα ,ιαν ,ςοκιδανομ ιακ ,ςονομ οσοτ ιλαπ ασωινε εσωρεμηξ ςιλομ ςωμό ικ ,εσηρογηραπ εμ ήτυα ηψεκσ η ότυα ιακ νασ υδαρβ ανέ ,ςοκιδανομ ιαμιε ,ςονομ ιαμιε νεΔ .αμεθ ολλά ανέ ιανίε ότυα αλλα ,ανεσ εμ ονομ ιχό ιαΚ
.ςυοπυτ ςυοτ ωαταρκ αν ωθαπσορπ αν οτ εμ ονορχ ύλοπ ιεσαχ ωχε ιτό ωθωιν ιακ ,ωφαργ υοσ αινορΧ .νοελπ ςωμό ςιερεξ εμ ,αμμαργ ανέ αιγ ηχρα ηληλλατακ η ιανίε νημ αν οτυα ςωσΙ“

I'm going down---part 1

"Τρελλαθηκα.
Πλεον νομιζω οτι αυτη ειναι η διαφορα του τρελλου απο τον λογικο ανθρωπο, ειναι η συναισθηση της καταστασης που τους διαχωριζει. Οσο περιεργο κ αν ακουγεται, τρελλος ειναι αυτος που εχει συναισθηση της απωλειας της λογικης του... Oι υπολοιποι ειναι στην ιδια κατασταση απλα δεν το ξερουν ακομα...
Εγω το ξερω. Το μυαλο μου εχει σπασει, εδω και λιγο καιρο. Τα ματια μου βλεπουν πραγματα που ειτε δεν υπαρχουν, ειτε υπηρχαν καθε στιγμη και δεν μπορουσα να τα δω, δυσκολευομαι να ξεχωρισω την πραγματικοτητα του ΕΙΝΑΙ και την πραγματικοτητα του ΗΤΑΝ. Για το ΘΑ ΕΙΝΑΙ, ουτε λογος.
Κοιταω προσωπα, τα προσωπεια των Αλλων, και τωρα ολοι τους μου φαινονται πραγματικα φαντασματα μεσα σε μια πραγματικοτητα που δεν τους εχει προβλεψει. Κοιταω και πρωτη φορα βλεπω τους Αλλους.
Εκει ειναι που το σπασμενο μυαλο μου αρχιζει να τρεμει σαν να προκειται να σπασει σε ακομα μικροτερα κομματια. Ποναω.
Περναω διπλα σου, σε κοιταω.
Υγρα χειλη, τονισμενα ματια, βαριες βλεφαριδες, το βλεμμα που ξερει οτι αλλα ματια ψαχνουν να το συναντησουν αλλα δεν κοιταει, εσυ, ναι, με το αερατο φουστανι, χωρις τιποτα απο μεσα, το ξερω, γιατι σου ειπα, βλεπω τωρα, και παρατηρω, βλεπω οτι δεν υπαρχει κατι απο μεσα, και το φανταζομαι και το βλεπω, και σε φανταζομαι, τα υγρα χειλη, τα τονισμενα ματια σου, το βλεμμα συγκεντρωμενο σε μια εκρηξη ηδονης, και τα δαχτυλα σου, τωρα βλεπω τα δαχτυλα σου, ολα δικα μου, ειναι δικα μου... Δεν ειναι κατι αγνο, κ ισως να ρωτησεις γιατι, το αρωμα σου φταιει μαλλον... Εχεις κανει τα παντα για να προσελκυσεις βλεμματα, μπορει επειδη θες να νιωθεις ομορφη, μπορει να θες επιβεβαιωση, αλλα δυστυχως επεσες σε μενα, που ειμαι τρελλος και το ξερω, και δεν μπορω να κανω κατι γι αυτο, μονο να σε φανταζομαι στα τεσσερα, τρελλαμενη κ εσυ, τρελλος εγω, και ολα αυτα μεχρι να ανοιξει η πορτα του τρενου και να μπουμε μεσα και να κατσουμε αντικρυστα, εγω να κατσω απεναντι σου δηλαδη, εσυ δεν με βλεπεις βεβαια, δεν εισαι τρελλη για να βλεπεις, αν με κοιταξεις στα ματια ομως θα δεις οτι εγω σε βλεπω, χωρις φουστανι, με υγρα χειλη, και τονισμενα ματια, κ τα δαχτυλα σου δικα μου, και το μυαλο μου αρχιζει και ποναει, ειναι πονος το οριο κ οριο ο πονος, και πονος το συνορο του μυαλου, και ειδικα του δικου μου, γιατι οσο σε κοιταω κ το τρενο τρεχει μεσα στο σκοταδι, αυτο το ενα λεπτο, εγω αλλαξα θεση γιατι εσυ μου γυρισες την πλατη και ηρθα κοντα σου, κ με νομιζεις για απολυτα λογικο γιατι δεν μπορεις να διαβασεις το μυαλο μου,που ποναει, και περναει τα ορια, και βλεπει τα ματωμενα υγρα σου χειλη, τα ματια σου στα χερια μου, το αρωμα σου εκει να με σαγηνευει, τα δαχτυλα σου στο πατωμα, μικρα στολιδια που μονο ενας τρελλος μπορει να βρει ομορφα, ενας τρελλος με τη γευση απο σιδηρο στο στομα, και με δοντια που τριζουν στο κοκκινο του παθους που τα λερωνει, το φουστανι σου ματωμενο, και το σπασμενο μυαλο μου ματωμενο μενει εκει, στην εικονα σου και το αρωμα σου, να σκεφτεται με αμεσο τροπο πως θα καθαρισει το παντελονι που εχει λερωθει απο μεσα, σαν την ψυχη μου κ αυτο.
Σταση Τερματικος Σταθμος, δεν με κοιτας, δεν με βλεπεις, φευγεις απλα πριν σ αγγιξω και το αρωμα σου ακομα ειναι εδω, εδω στο μυαλο μου το σπασμενο, στο λογικο μου το σπασμενο..."

Sad But True παραληρηματικο

Hey I’m your life I’m the one who takes you there Hey I’m your life I’m the one who cares They, They betray I’m your only true friend now They, They’ll betray I’m forever thereI’m your dream, make you real I’m your eyes when you must steal I’m your pain when you can’t feel Sad but true I’m your dream, mind astray I’m your eyes while you’re away I’m your pain while you repay You know it’s sad but true, sad but true You, You’re my mask You’re my cover, my shelter You, You’re my mask You’re the one who’s blamed Do, Do my work Do my dirty work, scapegoat Do, Do my deeds For you’re the one who’s shamed I’m your dream, make you real I’m your eyes when you must steal I’m your pain when you can’t feel Sad but true I’m your dream, mind astray I’m your eyes while you’re away I’m your pain while you repay You know it’s sad but true,sad but true I'm your dreams,I'm your eyes, I'm your pain I'm your dreams, I'm your dreams I'm your eyes, I'm your eyes I'm your pain, I'm your pain You know it’s sad but true Hate, I’m your hate I’m your hate when you want love Pay, Pay the price Pay for nothing’s fair Hey, I’m your life I’m the one who took you there Hey, I’m your life And I no longer care I’m your dream, make you real I’m your eyes when you must steal I’m your pain when you can’t feel Sad but true I’m your truth, telling lies I’m your reasoned alibis I’m inside open your eyes I’m you Sad but true

Εξασκουμενοι στη λογικη της διαφορετικης οπτικης...

050 119 84 667 1 9 σε 2 πριν απο ενα μεγαλο κουλουρι χωρις σουσαμι και Μ 90 μοιρων και αμεσως αμεσως μπορεις να το βρεις στο 2107715088 και αφου διαιρεσεις με το μπλε σε μαυρο φοντο, θα καταλαβεις ευκολα ολα αυτα που φοβασαι σε ΜΙ6 μειζονα για 4 διαστασεις με αναμμενα τα φωτα. Κ οσο σκληρο κ αν ακουγεται παιξε και μη φοβασαι, αναψα και τα φωτα για να μη νομιζεις οτι μονο στα σκοταδια υπαρχει γαληνη, αυτα τα ειπε ο Φριντριχ, οχι εγω.

Αυτα.

ΧΑΖΟΛ

Γλυκοχαραζει ο Αυγερινος, βασιλεψε η Πουλια... Καλημερα Εωσφορε, αρχοντα του Φωτος, εκει απο το απυθμενο σκοταδι του Τιποτα, εκει Ψηλα στα Χαμηλα, γιατι ως ειναι γνωστο τα παντα ειναι σχετικα, δεν εχει σημασια το τι βλεπεις, αλλα απο ποια οπτικη το βλεπεις... Κ απο την οπτικη του εν υπνωσει διαλογιζομενου χαπακωμενου to be πνευματικου ανθρωπου, το πραγματικο και το ονειρικο εχουν εμπλακει τοσο μα τοσο πολυ, που πλεον μπορεις να πεις οτι ειναι το ιδιο...Βεβαια ετσι αντιλαμβανεσαι την αδυναμια του συναισθητικου σου αντιληπτικου δικτυου, καθως παντα μα παντα, υπαρχει μια παραπανω οπτικη σε οτι γινεται, η τεταρτη διασταση ειναι τεταρτη γιατι προφανως υπαρχει και πεμπτη...
Προς το παρον στην τεταρτη ομως προσπαθω να αποδειξω σε ενα τσαμπι σταφυλι το ματαιο της πνευματικης αναζητησης και το ποσο βοηθανε τα ξυδια σε αυτο, και αυτο με τη σειρα του, 100 διαφορετικες αποψεις με ματια και στομα, κρεμασμενες αναμεσα σε προντολμαδες ( αμπελλοφυλλα that is, στο προντολμαδικο σταδιο) να προσπαθει να με πεισει οτι το κρασι δεν ειναι και τοσο καλο για την υγεια μου, μαλλον γιατι για τη δικη του ειναι ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ... Ειπαμε ομως, τα παντα εχουν μια οπτικη παραπανω...Το πατητηρι πιστευω πρεπει να ειναι το πλεον παραπονουμενο, και το πατανε, και το βρωμιζουν, και μενει μονο του στο τελος...
Καπου πανω απο το κεφαλι μου ιπταμενες αγελαδες εχουν κανει φωλια για ακομα μια φορα, και το φεγγαρι εχει γινει κοκκινο, παιζει απο τις πυρκαγιες, παιζει ομως και να ειναι ο Αρης που βιαστηκε να ερθει πιο κοντα στη Γη, τον Αυγουστο δεν ηταν να γινει αυτο αληθεια??? Α Α Α Α Α Α, 6Α, η μπορεις να πεις οτι ειναι 2 φορες μεγαλυτερη εταιρια απο την 3Α, και μετα να προσπαθησω να σε πεισω, οτι η ΚΟΚΑ ΚΟΛΑ ειναι η αμβροσια των θεων, καθοτι η ελληνικη εταιρια εμφιαλωσεως λεγεται 3Ε, που θα μπορουσε να ειναι και το Δελφικο Ε των ΕΛ, οι οποιοι σαν γνησιοι Ελληναρες, μαλλον θα σταματησαν σε κανα σκυλαδικο της Διαγαλαξιακης για να σπασουν κανα πιατο, η θα κολλησαν στην κινηση πριν τα διοδια της ζωνης των αστεροειδων, καθοτι καποιο αστρικο σωμα εμπνευσμενου διαλογιστη ταρωχαρτομαντη, πρωην διευθυντικου στελεχους γνωστης εταιριας κωλοχαρτων, ενεπλακη σε τριστυχημα με κομητη που μετεφερε παγο στο Α του Κυνος απο το Γ της Αθηνας, γνωστο και ως Ματι της Κουκουβαγιας, καμια σχεση με το αντιστοιχο Ματι στον αστερισμο του Λαγου, απο οπου και η γνωστη παροιμια... Και με καταλληλη διεργασια καταφερα να κανω το ακατορθωτο, να πεταω αναμεσα σε κεφτεδακια, ΧΑΖΟΛ, και μπουκαλακια με μελανι, κ ολα αυτα μαλλον γιατι το αρκουδι με βαρεσε στο κεφαλι, μαζι με το θεικο αυτο χαπι για την αλλεργια, που ανοιγει διαπλατα πορτες για εξωσωματικες δραστηριοτητες... Η μπορεις να πεις οτι κλεινει την πορτα σε οτι ΔΕΝ εχει σχεση με το μυαλο μου, αφηνοντας μονη την σκεψη μου...
Παντα υπαρχει μια οπτικη παραπανω...

Part 2---No name yet

In a dream divine
I am only mine
mine
mine
My soul
and search for diamonds with flaws

Ignore my laws

Take them in your hand
hold them
keep them

In a dream divine
There shall be more, all mine
all mine

Full of flaws
yet so divine

Coldplay----Green Eyes

Honey you are a rock
Upon which I stand
And I come here to talk
I hope you understand

That green eyes
Yeah the spotlight shines upon you
And how could anybody deny you
I came here with a load
And it feels so much lighter
Now I met you
And honey you should know
That I could never go on without you

Green eyes

Honey you are the sea
Upon which I float
And I came here to talk
I think you should know

That green eyes
Youre the one that I wanted to find
And anyone who tried to deny you
Must be out of their mind

Because I came here with a load
And it feels so much lighter
Since I met you
And honey you should know
That I could never go on without you
Green eyes
Green eyes
Ooh ooh ooh ooh
Ooh ooh ooh ooh
Ooh ooh ooh ooh

Honey you are a rock
Upon which I stand

Α0 Καρδια-Μυαλο Κυκλικη σε εξι στασεις

Σταση πρωτη.

Ολοι ειναι παραπανω απο αυτο που φαινεται. Το ξερει ο Αποκληρος, το εμαθε με τα χρονια.

Σταση δευτερη.

Οταν κλεινουν τα ματια ανοιγουν οι ψυχες. Αγκαλια, κ οι αυρες σου να αγγιζουν τις δικες της, κ να ναι απλα το συναισθημα εκει, κλεισε τα ματια για να κλεισεις τη λογικη που κλεινει τα ματια..Τα αλλα ματια.

Δες με τα δικα σου τα ματια.
Μα εχω μυωπια.

Σταση τριτη.

Η μουσικη στ αυτια σου δυνατα. κ συνειδητοποιεις οτι τη μουσικη την ακους με το μυαλο σου, ισως τους φαινεται απλο σαν σκεψη, αλλα εσυ Αποκληρε αργησες να το συνειδητοποιησεις.

Οποιος εχει αυτια ας ακουσει λοιπον...Δεν ειναι αστειο?

Τον θυμασαι τον εαυτο σου Αποκληρε, την στιγμη που ολα επρεπε να ειναι ευτυχια, να βρισκεται ενα βημα απο τον ευρισκομενο στην ακρη του γκρεμου road runner, και ξαφνικα να καταστρεφονται τα παντα εκτος απο την ακρη του γκρεμου με το βρωμοπουλο. Κ δεν ειναι τοσο οτι σε κοροιδεψε μετα κ εφυγε, ειναι οτι οσο πλησιαζες χαμογελαγε, λες κ ηξερε.

Σταση πεμπτη.

Και απομεινε μονος να πινει μπυρες, με εναν λαγο αγκαλια, πανω σε εναν αρκουδο-αγκαλιτσα, εξω η ταμπελα με το ονομα του, μεσα το ονομα του με ταμπελα, τα πηγατε καλα κ σημερα κυριε, ετοιμαστε τη λιστα της επομενης μερας, δεν το θυμαται κ κανεις εξαλλου...Χρουμφ Παρασκουακ

Και παντα κατηγορεις τον εαυτο σου.

Σταση εκτη, αφετηρια

Σημερα η μουσικη ειχε εναν περιεργο τροπο να λεει αυτα που σκεφτεσαι. Δεν ακουω στιχους, δεν χρειαζεται, η ουσια ειναι στο δαχτυλο που χτυπαει τις χορδες του μπασου, στο ποδι του κιθαριστα που χτυπαει το ρυθμο στο πατωμα, στα ιδρωμενα χερια του drummer και στην καρδια του που συντονιζεται με την κασα. Στα υπογεια ειναι η θεα ελεγε ο στιχος, αλλα μαλλον απλα ακουγεται ωραια. Το συναισθημα που δεν μπορεις να περιγραψεις, αλλα οταν συντονιζεται σε κατακλυζει, τα δαχτυλα που χτυπανε στο πιανο, οι δυο καρδιες που στελνουν παλλομενη ενεργεια, εξω η νυχτα παντου κ πουθενα, κ πατας στην λεπτη κοκκινη γραμμη, κ σκεφτεσαι αυτο που σου ειπαν για τον πυργο των Αθηνων οταν ησουν στην πορτα του, οτι εκει εισαι ασφαλης, γιατι αν πεσει, θα πεσει απο την αλλη, οπου θα υπαρξουν περισσοτερα θυματα. Μερφυ εισαι λιγο μαλακας, συγνωμη κιολας.

Σταση εβδομη, η πρωτη?

Κ σκεφτομαι οτι την επομενη φορα που θα περασω απο την τεταρτη, θα πατησω το κουμπι κ θα κατεβω..Κι ας μου φανηκε τρομαχτικο αυτο που ειδα, μπορει να ναι και απο τη μυωπια κ να παρεξηγησα...

Περιεργο να βλεπεις με τα δικα σου τα ματια Αποκληρε, αν δεν μπορεις να τα εμπιστευτεις..

ΝΜΖ

Κατω απο τους ηχους του πιανου, μεσα στον καπνο που γεμιζε ασφυκτικα το μικρο υπογειο, με το φως απο το κερι να φωτιζει το ποτηρι που στεκοταν λιγα εκατοστα πιο περα πανω στο ξυλινο τραπεζι, εμοιαζαν αληθεια αυτες οι στιγμες με ονειρο. Κοιταξε γυρω του, στα διπλανα τραπεζια ανθρωποι, μονοι, κοιταζαν με μισοκλειστα ματια την ομορφη κοπελα που τραγουδουσε στο φως του μοναδικου προβολεα που εφεγγε καπου πισω απο τα τραπεζια, καπου ψηλα… Φορουσε ενα λευκο φορεμα, οι ωμοι της ηταν γυμνοι, το δερμα ειχε μια μελαχρινη αποχρωση, ταιριαζε παρα πολυ με τα μαλλια της, καστανα, χωρις να ειναι πολυ σκουρα, η πολυ ανοιχτα, ηταν μυστηρια καστανα, και επεφταν πανω στους ωμους της, ιδανικα θα ελεγε κανεις. Ακουμπωντας πανω στο πιανο εμοιαζε να ειναι καπου μακρια, από ολους και από κει που θα ηθελε… Του θυμισε αγγελο με κομμενα φτερα… Αγγελο που αναπολουσε ενα κοσμο πιο ομορφο, με αυτο εμοιαζε. Τραγουδαγε με μια φωνη βαθια, ερωτικη και συγχρονως παιδικη, μα γιατι του φαινοταν παιδικη;
Αναλογιστηκε ξανα το γιατι βρισκοταν εδω, μπροστα σε εναν ξεπεσμενο αγγελο που τον φωτιζε ενας προβολεας που δεν φαινοταν, που τραγουδαγε με ματια κλειστα, τραγουδαγε μονη σε μονους ανθρωπους, οι οποιοι ηταν ισως οι μονοι που θα μπορουσαν να την κανουν να νιωσει λιγοτερο μονη, γιατι το να συνειδητοποιεις οτι δεν εισαι ο μονος που νιωθει μονος σε κανει λιγοτερο μονο… Ορεξη για λογοπαιγνια που την ειχε… Δεν ενιωθε λιγοτερο μονος, κι αυτο οφειλοταν σε εναν αλλον αγγελο που τον ειχε φωτισει ενας αλλος αγνωστος προβολεας… Παντα ετσι ειναι τελικα, μια σκηνη στην οποια παιζονται ενα σωρο εργα, χωρις ποτε να συνειδητοποιεις αν εισαι θεατης η ηθοποιος, και χωρις ποτε να το σκεφτεσαι… Και καποια στιγμη οι προβολεις πεφτουν σε ΕΚΕΙΝΗ, οποια και να ειναι εκεινη, και νιωθεις οτι ειναι η μια, και τραγουδαει μια μελωδια που δεν εχεις ξανακουσει και που δεν θα ξανακουσεις… Λευκο φορεμα, αερινα καστανα μαλλια, μελαχρινο δερμα και το μονο που δεν εχεις δει ειναι τα ματια της, το μονο που ακουσες ειναι το τραγουδι της…

Ακουγοντας Pain of Salvation...

...5 και μιση το πρωι...Με τη νεα ωρα, η την παλια? Δεν ξερω, ειναι απο τις στιγμες που ολα μου φαινονται σχετικα...Με τι? Δεν ξερω, σχετικο ειναι κι αυτο.

Εξω περναει οπως καθε πρωι τετοια ωρα, το απορριματοφορο, σκουπιδιαρικο εμαθα να το λεω. Και συνειδητοποιω οτι ειναι μια αγκυρα, καθε πρωι, αυτη την ωρα περναει απο κατω, σε 15 λεπτα θα χτυπησει το ρολοι του πατερα μου, θα το κλεισει και σε 24 λεπτα θα ξαναχτυπησει, θα το ξανακλεισει. Σε 33 λεπτα, αντε 35 με το στατιστικο λαθος, ξημερωνει Σαββατο σημερα, θα σηκωθει για να ξεκινησει τη μερα του... Κι εγω θα ξαπλωσω κατα πασα πιθανοτητα, για να τελειωσω τη δικη μου.

Θυμαμαι ενα στιχο απο ενα κομματι παλιο, TXC νομιζω ηταν, ελεγε "Ξυπνιος μεσα στα ονειρα καποιων αλλων" και ποσο τρομαχτικο μου ειχε φανει αυτο σαν σκεψη... Και ποσο τρομαχτικο μου φαινεται ακομα συνειδητοποιω, και με πιανει μια ταση αναζητησης λιγου αερα καθαρου, θα γινω μελοδραματικος τωρα και θα το πω, ταση για ελευθερια.

Σκεφτομουν χθες να γραψω ενα κειμενο, εφτιαξα κ ενα προσχεδιο ομορφο και περιποιημενο, που μιλαγε για ιδιωτικα συμπαντα, καθρεφτες, ερωτηματα, ολες δλδ τις εμμονες μου των τελευταιων ετων σε διαφορετικη δοσολογια, για διαφορετικο ροφημα συναισθηματων βασικα, βαρυ μελαγχολικο γλυκο με ολιγη συμπαντικη απορια, γιατι σκετο πινω πλεον μονο Nescafe σε λευκη κουπα, το αλλο κανει κακο στα νευρα, κ αρχιζουν και με πιανουν οι χιλιετιες...

Ρωταγα χθες, αορατος η να πετας?? Τι θα διαλεγες?? Απαντησα μεσα απο το φιλτρο της ελευθεριας, και απανταω το ιδιο και σημερα.
Αορατος.
Χθες εγραψα 3 σελιδες για να καταληξω και στη σκεψη που με εκανε να παρατησω εκεινο το κειμενο, την γραφω εδω απλα, οπως πρεπει να ειναι και ολες οι σκεψεις τελικα, αμα ανακατευεις πολυ θα χαλασεις το χρωμα, απλα πρεπει να εχεις μια ιδεα απο ζωγραφικη για να το καταλαβεις και αυτο... Ειμαι αορατος, δεν με βλεπει κανεις, γιατι τιποτα απο το εξω μου δε φαινεται, και το εξω μου το αντιλαμβανομαι απο τα ματια μου, αν λοιπον ειμαι αορατος, δεν με βλεπω ουτε εγω.

Με προβληματισε αυτο χθες, προσπαθουσα να βιωσω αυτο το συναισθημα. Κ καταλαβα οτι δεν γινεται, τουλαχιστον τοσο ευκολα... Η εικονα του εαυτου μου δεν μπορει να φυγει, μαζι της και η εικονα των αλλων για σενα που ειναι η εικονα που βλεπεις αντεστραμμενη στον καθρεφτη, μαζι και η κληρονομια εκατονταδων και χιλιαδων ζωων που συνεπλακησαν για να καταληξουν σε σενα και να σου δωσουν το σχημα σου...
Ειναι πολυ περιεργη σκεψη και με κανει να χαμογελαω, γιατι πραγματικα αυτο που εχω στο μυαλο μου αυτη τη στιγμη, δεν μπορω να το μεταφερω ακριβως.. Ειμαι ΟΛΑ γιατι ολα μπλεκονται με ολα, αρκει να μπορεσεις να το δεις εστω και λιγο αυτο, μακροσκοπικα... Αν ειμαι αορατος ειμαι ΟΛΑ γιατι δεν ειμαι τιποτα, δεν εχω αντιληψη των οριων μου, δεν βλεπω το σχημα μου, δεν βλεπω τα χερια μου, δεν υπαρχω παρα μονο για εμενα.
Δεν ξερω τι συναισθημα θα μου γεννουσε η ελλειψη εικονας του εαυτου μου, πραγματικα δεν ξερω.
Νιωθω ομως οτι η κρουστα αυτη της ψυχης μου που φλεγεται, παγωνει, βραζει απο μεσα, αυτη η κρουστα που συναντα τα ματια του καθενα ξεραμενη στον αερα του Παντος -κ ισως αυτο να εκανε η πνοη του Κυριου τους-, αν ελειπε, και μονο τοτε, θα ημουν ελευθερος.

Περι ερωτα ο λογος....

Let me not to the marriage of true minds
Admit impediments. Love is not love
Which alters when it alteration finds,
Or bends with the remover to remove:
O no! it is an ever-fixed mark
That looks on tempests and is never shaken;
It is the star to every wandering bark,
Whose worth's unknown, although his height be taken.
Love's not Time's fool, though rosy lips and cheeks
Within his bending sickle's compass come:
Love alters not with his brief hours and weeks,
But bears it out even to the edge of doom.
If this be error and upon me proved,
I never writ, nor no man ever loved.

Sonet CXVI
W.Shakespeare