I am life's wonderful way of letting you down...

The question is...Who cares?

2010-06-14T03:54:00.002+03:00

Τελευταιο post, ετσι κ αλλιως απο τοτε δεν ειμαι πια αυτος.

Σιωπη, και δεν με πιστευεις.

Μακαρι να με πιστευες, κ ας με λυποσουν παλι.

Il faut qu'une porte soit ouverte ou fermée

Κ αν ειναι ετσι, κ αν ειναι αλλιως...

2010-06-14T01:43:00.003+03:00

Πρεπει πολυ να σε πονεσα, ξανα. Χωρις να το θελω νιωθω πως σ'εκδικουμαι ωρες ωρες.

Κανεις ο,τι κανω κ εγω. Για ενα πεισμα, τα παντα αλλιως, και παντα ενα κλικ πιο βιαστικα απο οτι χρειαζεται.

Σε καταλαβαινω νομιζω, γι'αυτο και σ'αγαπαω, η αληθεια ειναι αυτη.

Κ εισαι καθρεφτης, δεν μπορω να με δω σε αλλα ματια. Ισως για αυτο σε φοβαμαι, ειναι αστειο, μα ακομα σε φοβαμαι.

Σε νιωθω κοντα μου, γυρω μου, περιμενω να σε πετυχω στο δρομο, και ας ξερω πως ειναι πολυ πιο απλο.

Πρεπει πολυ να σε πονεσα, συγχωρα με, δεν ειναι ολο σαδισμος. Δεν ειναι ολο φοβος.

Δεν μπορω να αφεθω, κ ας ξερω, οτι εισαι η μονη που εχει επιμεινει.

Δεν νομιζω οτι εχω νοιαστει πιο πολυ για ανθρωπο, ακομα κ αν εσυ δεν το πιστευεις πια.

Σε κουβαλαω μεσα μου συνεχεια, απο εκεινο το βραδυ που ειδα να σε παιρνουν τ'αστερια. Απο εκεινο το μεσημερι εκει ψηλα στο βραχο, που ειχες τον ηλιο γυρω απο τα μαλλια σου κ ελαμπες.

Εχεις καταλαβει ποτε πως σε κοιταζα τοτε?

Γιατι στα λεω αυτα παλι τωρα? Αλλο θες εσυ, και δεν σ'αφηνω να το παρεις, μπορει να μη το θες κ πια, χιλια δυο μπορει.

Δεν ξερω, ειναι πολυ μελαγχολικα ολα αυτα.

Ακου το τραγουδακι.

Δεν ξερω τι απο ολα τα πραγματα ειναι γραφτα να γινουν, η τι απο ολα τα πραγματα διαλεγουμε και επηρεαζουμε.

Εισαι το πιο μαγικο και μυστηριο απο ολα, αυτο ξερω.

Και η μονη με την οποια μπορω να κοιμηθω αγκαλια και να ειμαι ηρεμος.

Μη μου χαμογελασεις ειρωνικα, ξερω, μη.

Ξερω.

2010-03-28T17:19:00.002+03:00

Με κουρασατε, αληθεια ομως.

Για να βαζουμε τα πραγματα στη θεση τους.

Εσυ, μην ανησυχεις, δεν προκειται να πεθανεις απο στεναχωρια και αχαριστια, εχεις βγαλει κιμα να ξεπαγωνει για αυριο, δεν ειναι η μερα σου.

Εσυ με το ειρωνικο υφος, παιχνιδια, αγαπες, καταθλιψεις, απογοητευσεις, ολα τα θυμασαι οταν η μοναξια σε πνιγει. Δεν ειναι παραξενο αυτο, ουτε δικο σου ιδιον. Μην ξεχνας που θα ησουν αν δεν ημουν εγω, κ αν δεν το εχεις δει ακομα, θα το δεις, ειμαι σιγουρος.

Εσυ με τα μυρια προβληματα και τις χαμενες ευκαιριες, βγαλε τον εαυτο σου απο το κεντρο του συμπαντος, μια φιλια που εξαρταται απο τον εναν δεν ειναι φιλια, σωστα?

Εσυ που διατηρεις το δικαιωμα του να αποκοβεσαι, το σεβομαι και το καταλαβαινω, δεν θα παρεξηγηθω, με ενοχλει ομως που δεν μου το λες απευθειας.

Εσυ χαμενη στο μικροκοσμο σου, στο αγχος σου και την υπερβολη σου, καταλαβε απλα οτι το να χρησιμοποιεις το αγχος σου και το παραπονο σαν δικαιολογια, απλα σου αφαιρει το προνομιο του να σε αντιμετωπιζουν σοβαρα. Πραξε, μην κλαιγεσαι αλλο.

Εσυ με τις διδακτικες τασεις που μπορει να εχει το σκουληκι που επιβιωνει, σε σεβομαι, θα μπορουσα να γινω σαν εσενα, αλλα δεν ειμαι, οχι. Δημιουργησες την ιδια κατασταση εν δυναμει προδοσιας για να δικαιωσεις την αδυναμια σου να διαχειριστεις αυτο που δημιουργησες. Δεν σου κραταω κακια, αλλα τον Ιουδα θα τον παιξω μεχρι το τελος, και σωστα.

Διατηρω το δικαιωμα του να εχω το δικαιωμα να εξαφανιζομαι, η να μην εξηγω τα παντα, και ζηταω πισω, και με τοκο ισως, την κατανοηση που εχω προσφερει απλοχερα. Η αδυναμια να εκπληρωθει αυτο το αιτημα, δειχνει προφανως το λαθος αυτης της τακτικης τοσα χρονια, κοινως, τζαμπα ο κοπος, τα μωρα οταν βγαλουν δοντια θα δαγκωσουν, οταν σταθουν στα ποδια τους θα σε κλωτσησουν, απλα ελπιζα, στη δυσκολη στιγμη να παρω κατι πισω.

Αρχιδια, που θα λεγε κ εκεινη.

Με κουρασατε αληθεια.

2010-03-14T18:12:00.002+02:00

παιζει: Soliloquy (Conception)

Διαβασε τι λεει, μ'αρεσει.

Αυτα θα Της ελεγα. Γιατι? Μη ρωτας γιατι, σου εχω πει δεν μπορω τα γιατι. Υπαρχει μια ισορροπια μεταξυ μυαλου και ψυχης. Ετσι λενε. Και? Αν εχει δικιο κ σ εχω αφησει ανεξελεγκτο αυτο σημαινει...Ναι, δικιο εχεις, τωρα επαναστατεις. Πως γινεται κατι να ξεφυγει απο τη συμμετρια αυτη? Ποιος ξερει? Ποιος νικαει δηλαδη? Τι θες να τα μαθαινεις ολα τωρα? Κλεισε τα ματια, ελα, αυτοματη γραφη. Τρεχεις, δες το, τρεχεις. Πεφτω.Τρεχεις, δεν πεφτεις, εσυ οριζεις το επιπεδο. Πεφτω, δεν τρεχω, εσυ οριζεις το υψος. Γιατι, εσυ δεν θελεις να πετας? Πεφτω, καθε φορα, ομορφα πραγματα, αναμνηση, χαμος, θαρρω, ποδι που χτυπα νευρικα, νευρωτικα, παγος, παγος, κολλαει το μυαλο μου σε αυτη τη λεξη, παγος, χαμος, και παγος, χαλαρωσε, γινεσαι γραφικος, κ ομως δικιο εχεις, εχω, εχεις, ποιος εχει? ποιος εισαι απο τους δυο μας, εχεις καταλαβει? Μπορεις να με περιγραψεις? Εσυ μπορεις? Ειμαι κ εγω εδω, ξερεις πως ειμαι στον καθρεφτη, γι'αυτο με κυνηγας, αλλα δεν μπορεις να με αποδειξεις, χα, καγχαζεις παλι, γιατι ολο αυτο εσυ το προκαλεις, εγω το προκαλω, και δεν υπαρχει λογος να το κανω αυτο, πραγματικα δεν υπαρχει λογος να το κανεις αυτο, γιατι δε σταματας λοιπον, αυτο κανω, παγωνω, αλλα πρεπει να σταματησω να το καταλαβω, καταλαβε το. Καταλαβε το, δεν θα με καταλαβεις αν δε με κοιταξεις. Σωστες ερωτησεις, σωστες απαντησεις, δεν υπαρχει τιποτα απο ολα αυτα, να περναμε τον καιρο μας, ελα να μαστε τα δυο μας? αυτο το χιουμορ σου στις ακυρες στιγμες, δεν ειναι ακυρη στιγμη, αυτοματη γραφη, απλωσε τη σκεψη σου, δες τους συνειρμους, δεν μπορεις να ελεγξεις τις συνδεσεις, δεν μπορεις να σταματησεις να σκεφτεσαι, το ενα ξυπναει το αλλο, και δες το απο ψηλα τι ομορφο που ειναι, δε σταματαει ομως, δεν θα πρεπε να σταματαει, μη γελας, ακουω το γελιο σου στ αυτια μου, βλεπω το βλεμμα μου στο βλεμμα σου, μη με απορριπτεις, μη με λυπασαι, μη με αγαπας, μη με κοιτας σαν να μαι το συμπαν, δεν ειμαι, εσυ εισαι το συμπαν μου, εγω ειμαι εγω, και δεν ξερω που ανηκω, σαν τον θεο που εφυγε και μας παρατησε, πες μου αληθεια, ο Πλατωνας πως το λεγε, για τον κοσμο των ιδεων,? ο,τι βλεπουμε ειναι προβολη απο τον κοσμο των ιδεων η κατι τετοιο ετσι δεν ειναι? αρα ο,τι σκεφτομαι υπαρχει καπου σωστα? ειναι τρομαχτικο αυτο γιατι εγω ξερω τι σκεφτεσαι. Ξερω οτι ξερεις, χα, τρομαξες αληθεια? βαρυνε το βαρελι, χωρις πατο, το πηρες χαμπαρι? σηκωνεις αλλα πραγματα, "ωριμασες" σου ειπανε, αρχιδια, ξερω αν ωριμασα η οχι, δεν ωριμασα παραπανω, αλλη μια ζωη τι να μου κανει, γονατισα ομως, και αν δεν χαμογελαω εγω ολοι σας απελπιζεστε, γιατι αυτο το πραγμα να συμβαινει? ενα χαμογελο ανεξαρτητο του δικου μου δεν υπαρχει σε αυτο το συμπαν? παραληρεις, και ειναι τρεις, δεν ειναι τρεις μα δεκατρεις, του μηνα του μαρτιου, του αξιου και αχρειου, ρειου ρειου ρειου, η ωρα του δελτιου.

Σφοδρες μαχες μαινονται, καπου κατω απο το Εγω απ'το οι Αλλοι που ειναι εγω, η εκβαση των οποιων αναμενεται να ξεκαθαρισει τους επομενους μηνες.

Νοσηλευεται στην εντατικη ο Τροπος που ειχα να αντιμετωπιζω τα Πραγματα, η κατασταση του αναφερεται ως σταθερη, παρολα αυτα εκφραζονται φοβοι οτι δεν εχει διαφυγει τον κινδυνο.

Ο καιρος στα νοτια Ψυχικα προβλεπεται αστατος, με ξαφνικες καταιγιδες, συντομης διαρκειας και μεγαλης εντασης, ενω οι ανεμοι θα πνεουν ισχυροι προς ολες τις κατευθυνσεις.

Στα αθλητικα νεο ρεκορ αντοχης για την πρωταθλητρια Λογικη Διανοησια, κατερριψε το παλιο δικο της, ενω ριγη συγκινησης για τον Συναισθηματικο Κοσμο που ανακοινωσε οτι δουλευει για να επιστρεψει δυναμικα στους αγωνιστικους χωρους.

Ακολουθει η δραματικη σειρα παραγωγης Νικου Ξανθοπουλου "Σε ποιον να μιλησω", και στη συνεχεια η πολεμικη "Αm I who i think i am"(κλασσικη)

ΤV off.

Σε βλεπω και σε ακουω, ακομα νιωθω τον παλμο πισω απο τον τοιχο.

You can't take the edge off the knife, το ειπε ο Fred.

Γεια σου τωρα.

2010-03-08T02:08:00.002+02:00

Σε ποσα παραλληλα συμπαντα μπορεις να ζησεις?

Εγω σε πολλα.

Ε, και ξερεις, μπορω να ειμαι αληθινος σε ολα.

Χωρις να ειναι και απαραιτητο αυτο.

Ωρες ωρες μονο με δυσκολευει λιγο.

Απλα κουραζομαι να τα θυμαμαι ολα.

Να μπορουσα απλα να κοιμηθω ηρεμος

Απλα να κοιμηθω.

Γιατι?

Κυνηγι ειχες πει, καλμα λες τωρα.

Ησουν εκει, το ξερω, ημουν και εκει.

Δεν εχω αναγκη εσενα, οχι την φυσικη σου παρουσια

Αυτο που συμβολιζεις εχω αναγκη να με οριζει.

Αν μονο ηξερες, δεν θα με αφηνες να σ αφησω να μ'αφηνεις.

Οποιος εχει ματια απλα, θα δει.

Χανομαι.

Ισως.

Καγχασμος

2010-02-28T20:08:00.005+02:00

Ακουγοντας

Riverside: Schizophrenic Prayer

Κοιτας παλι τα ιδια μνημεια που εχεις στησει, τα ιδια αγαλματα που κοπιασες να βγαλεις απο την πετρα, και μετα τα αφησες να σου θυμιζουν στιγμες που ενιωθες ζωντανος.

Υπηρχε καποτε μια ασφαλεια σε ολο αυτο.

Δεν ειναι οτι δεν μπορω, απλα δεν ξερω πως πια.

Βασικα δεν ξερω το γιατι.

Μαλλον ποτε δεν το ηξερα. Και παραμενει μια κακη ερωτηση για αυτους που ειναι ¨σιγουροι για τον εαυτο τους"

Εκοψα κομματια, και το εκανα συνειδητα, δεν νομιζω οτι μετανιωνω. Απλα ειναι το κακο συναισθημα που εχει αυτος που του κοπηκε το χερι, που το νιωθει ακομα.

Αλλα δεν το εχει.

Δεν μπορεις να νικησεις τη φυση σου δηλαδη?

Πρωτη φορα παραδεχομαι αδυναμια πλεον.

Μη μου πεις οτι ειμαι ηττοπαθης, και δεν μπορεις να με ακους ετσι, ολοι κανουμε τετοιες σκεψεις οταν δεν ειμαστε μπροστα σε αλλους. Βλεπεις στα παρασκηνια που εισαι μονος, ξερνας απο το αγχος.

Μετα η το εχεις η δεν το εχεις.

Κ εγω το εχω.

Δυστυχως, προφανως.

Κοπιασα για να βγαλω την πετρα που περισσευει απο την εικονα, και τωρα δεν μπορω να βρω την ψυχη σε αυτο που εμεινε.

Δεν μπορεις να αποδωσεις γραπτως τον καγχασμο.

Δεν μπορεις.

Δεν μπορω.

Ειμαι πλασμα της φαντασιας αλλων, ολοι ειμαστε πλασματα της φαντασιας των αλλων, δεν ειναι αστειο?

Δεν μπορεις να αποδωσεις γραπτως τον τρομο στο νευρικο γελιο που σε εχει πιασει τωρα.

Μοιρασου το με οποιον μπορει να το φανταστει.

Καλα να παθεις.

Astronomy...

2010-02-28T19:39:00.000+02:00

Clock strikes twelve and moondrops burst

Out at you from their hiding place
Like acid and oil on a madman's face
His reason tends to fly away
Like lesser birds on the four winds
Like silver scrapes in May
And now the sand's become a crust
Most of you have gone away

Come Susie dear, let's take a walk
Just out there upon the beach
I know you'll soon be married
And you'll want to know where winds come from
Well it's never said at all
On the map that Carrie reads
Behind the clock back there you know
At the Four Winds Bar

Hey! Hey! Hey! Hey!

Four winds at the Four Winds Bar
Two doors locked and windows barred
One door to let to take you in
The other one just mirrors it

Hey! Hey! Hey! Hey!

Hellish glare and inference
The other one's a duplicate
The Queenly flux, eternal light
Or the light that never warms
Yes the light that never, never warms
Or the light that never
Never warms
Never warms
Never warms

The clock strikes twelve and moondrops burst
Out at you from their hiding place
Miss Carrie nurse and Susie dear
Would find themselves at Four Winds Bar

It's the nexus of the crisis
And the origin of storms
Just the place to hopelessly
Encounter time and then came me

Hey! Hey! Hey! Hey!

Call me Desdinova
Eternal light
These gravely digs of mine
Will surely prove a sight
And don't forget my dog
Fixed and consequent

Astronomy...a star

Pedestrianity pt.1

2009-10-16T04:14:00.007+03:00

Υπαρχουν συναισθηματα που δεν ειναι αρκετα λογοτεχνικα για να περιγραψεις, δεν αξιζουν, η αξιζουν υπερβολικα, ειναι τα ενστικτα, η ο ηχος που ακους οταν ξυπνας το πρωι, οχι στα αυτια σου, η μουσικη, η μουσικη ειναι κατι που δεν μπορεις να περιγραψεις, η ζηλεια ειναι κατι που δεν μπορεις να περιγραψεις, και η ζηλεια για κατι που δεν σε ενδιαφερει πραγματικα, ο εγωισμος, η οι στιγμες που δεν σκεφτεσαι, υπαρχουν, ναι, η πλειοψηφια των στιγμων ειναι πραξεις που στερουνται της σκεψης, τα κανεις, απλα, επειδη, απλα, μπορεις. Τις στιγμες που ο κοσμος απεχει, η εσυ απεχεις απο τον κοσμο, αυτο το διφορουμενο σχημα με πιεζει αφορητα, δεν μπορω να το περιγραψω, δεν εχω τυψεις για εκεινες τις στιγμες, αντιθετα εχω τυψεις για τις στιγμες που σκεφτηκα, συνηθως μενω να σκεφτομαι. Οι ανθρωποι γυρω μου μοιαζουν να πιστευουν οτι ειναι απολυτα ενσυνειδητοι καθε στιγμη, αυτο μοιαζει κριτηριο ωριμοτητας, δεν εισαι πλεον παιδι, ω τι κριμα, δεν ειμαι πραγματικα, γερος ειμαι, και στηνω το θεατρακι μου, και παιζω το δικο σας, δεν εισαι αστειο? Παιζω τους ρολους που μου επιβαλλει ο θιασος που εχω επιβαλλει στον εαυτο μου, ειναι αστειο, πως ακομα και εκει εχω τον ελεγχο, δεν μπορω να σκεφτομαι οτι σκεφτομαι τα παντα.
Με κουραζει η συνεχης ελευθερια που επιβαλλω στον εαυτο μου, ειναι περα απο καθε επιπεδο που μπορεις να κατανοησεις, δεν προκειται να με κατανοησεις, το μονο σιγουρο, κ ας σου εχω πει τα παντα, ανοιχτα καθαρα και ξαστερα, δεν μπορεις να με καταλαβεις, εισαι τα λογια μου, εισαι η εικονα μου, εισαι εγω.
Εφερες στη ζωη τα φαντασματα σου, και πηραν σαρκα και οστα.
Ενας κανονας.
Ο κοσμος γυρω μου,-ειναι πολυ πεζος για μενα-η εγω,-ειμαι πολυ πεζος για μενα-.

Hell is where the heart is...

2009-09-23T19:13:00.001+03:00

Confide in me and tell me, why the worthless never die
And tell to me my darling, why we cast our pearls to swine
Please come to me and show me, why the dead refuse to bleed
Why nothing lasts forever, and the past can't be retrieved
I am the alpha and the omega; I am the beginning and the end.
I am the answer I am the enigma; I am the flame which never ends
No love will ever save you, no kisses are too deep
No cross will give you answers, or satisfy your needs
No faith will give you pleasure, that takes away the pain
But hate will give you meaning, and make you feel again
I am the alpha and the omega; I am the beginning and the end.
I am the answer I am the enigma; I am the flame which never ends
Are we living just for pleasure, or for reasons yet unknown?
Let us realize our secrets, when we reach into my soul
Let my dreams be remembered, when I lay down not to sleep
Hell is where the heart is, it's a place for you and me
I am the alpha and the omega; I am the beginning and the end.
I am the answer I am the enigma; I am the flame which never ends

A thousand kisses deep....

2009-09-19T21:32:00.000+03:00

Don't matter if the road is long
Don't matter if it's steep
Don't matter if the moon is gone
And the darkness is complete
Don't matter if we lose our way
It's written that we'll meet
At least, that's what I heard you say
A thousand kisses deep

I loved you when you opened
Like a lily to the heat
You see, I'm just another snowman
Standing in the rain and sleet
Who loved you with his frozen love
His second hand physique
With all he is and all he was
A thousand kisses deep

I know you had to lie to me
I know you had to cheat
You learned it on your father's knee
And at your mother's feet
But did you have to fight your way
Across the burning street
When all our vital interests lay
A thousand kisses deep

I'm turning tricks
I'm getting fixed
I'm back on boogie street
I'd like to quit the business
But I'm in it, so to speak
The thought of you is peaceful
And the file on you complete
Except what I forgot to do
A thousand kisses deep

Don't matter if you're rich and strong
Don't matter if you're weak
Don't matter if you write a song
The nightingales repeat
Don't matter if it's nine to five
Or timeless and unique
You ditch your life to stay alive
A thousand kisses deep

The ponies run
The girls are young
The odds are there to beat
You win a while, and then it's done
Your little winning streak
And summon now to deal with your invincible defeat
You live your life as if it's real
A thousand kisses deep

I hear their voices in the wine
That sometimes did me seek
The band is playing Auld Lang Syne
But the heart will not retreat
There's no forsaking what you love
No existential leap
As witnessed here in time and blood
A thousand kisses deep

2009-09-16T06:06:00.002+03:00

Την ανησυχησες, την ξαγρυπνησες, την εκνευρισες, τη στεναχωρησες, ολα αυτα μαζι?
Την νοιαζεσαι?

Ναι :)

Καλημερα λοιπον...

listening to: Isis-20 minutes 40 years

2009-05-18T01:53:00.004+03:00

Τα στεγανα ερμητικα κλειστα, κ αραγε γιατι? Πηγες καπου που δεν εχει παει κανεις πριν.

Ηρθα και πρεπει να φυγω παλι, παντα ετσι δε γινεται? Την εχω μαθει τη ρουτινα πλεον.

Χαθηκαν και τα συμβολα, χαθηκε η ηχω απο κατω απο τον ηχο, μια φαση ειναι κ αυτο.

Κ οι κομητες παντα επιστρεφουν, κ το ηφαιστειο βραζει απο κατω.

Εκλεισα καλα ομως. Το ξερεις ποσο καλα εκλεισα? Μεθοδικα, συστηματικα, εκλεισα τα παντα. Καθρεφτης? Εκεινος, οχι Αυτος, Αυτος γυριζει στα σκοταδια, θελει να κοιμηθει.

Μεσα στον υπνο μου ημουν ξυπνιος και ακουγα την καρδια μου. Για να ξυπνησω στην πραγματικοτητα επρεπε να κοιμηθω στον υπνο μου, αλλα δεν μπορουσα, ακουγα την καρδια μου και Εκεινη ηταν καπου εκει.

Ισως να μη θελω να ακουω αλλο.

Η ισως μονο τετοιες ωρες, που ειμαι μονος.

Μου εχει λειψει απλα,το απλο, καθαρο, μοναχικο, δικο μου.

Εχει τιμημα να ταξιδευεις με αλλους.

Δεν πειραζει.

Απλα μου εχει λειψει η Σιωπη.

Archive - You make me feel

2009-04-25T15:09:00.001+03:00

Your love is like no other
I want when we're together
Our love to be forever

You make me feel ( you make me feel )
You make me feel ( you make me feel )
You make me feel ( you make me feel )
You make me feel stronger

Your love is like no other
I want no other lover
Our love will be forever

You make me feel ( you make me feel )
You make me feel ( you make me feel )
You make me feel ( you make me feel )
You make me feel stronger

Αιε

2009-04-08T01:29:00.000+03:00

Αναμνηση Βολεμα

Γαμος
Δρομος Ελπιδα
Ζωη
Ηλιος Θυελλα
Ισως
Κοπελα Λιμανι
Μονος
Νιωθω Ξανα
Ομαδα
Ποναω Ρευστα
Σκοταδι
Τιναζω Υστερα
Φωναζω
Χωρις Ψεμα
Ωραιος…

Beaucoup trop plutot..

2009-04-08T01:21:00.002+03:00

Πόνος Απαραίτητος. Βία. Γέννα. Δάκρυ. Ένστικτο. Ζωή. Ηλιθιότητα. Θάνατος. Ίσως. Κακία. Λατρεύω. Μόνο. Νιώθω.Ξανά. Όταν. Πονάω. Ρούχο. Σκισμένο. Τώρα. Υπέροχα. Φοράω. Χωρίς. Ψυχή. Ωμέγα…

Lolita..

2009-04-08T01:08:00.004+03:00

Εγω.
Ειμαι εγω.
Τα χερια.
Τα ποδια.
Η καρδια.
Το κεφαλι.
Ο προκρουστης.
Το δωματιο.
Το σπιτι.
Η γειτονια.
Το χωριο.
Η πολη.
Η χωρα.
Ο κοσμος.
Το συμπαν.
Απλα.
Εγω.
Απλα.
Τραβώ.
απλα...
..εγω.-

........

2009-03-01T15:35:00.010+02:00

ενω παιζει το "phantom of the opera"

(απο το ομωνυμο soundtrack)

Το δυσκολο ηταν παντα η ειλικρινεια. Ολοι θελουν να ακουσουν αυτο που περιμενουν, ολοι περιμενουν αυτο που δεν ηταν, η που δεν ειχαν.

Τι δουλεια εχεις εσυ με αυτα?

Σκεφτομαι τη συνειδητη αυτουποβαθμιση σε κατι μισητο, μονο ετσι σταματουν να εχουν απαιτησεις εκεινοι.

Τελμα. Με τρομαζει η ακινησια, το πιο δυσκολο ειναι να ξεφυγεις απο τα δεδομενα σου. Κ αλλοι το χουν κανει, μηπως εσυ δεν το εχεις?

Εχω κ εγω τις αναγκες μου.

Μια αγκαλια.

Αληθεια.

Αγαπη?

Καποιον αξιο να αγαπω.

Παραμενω μαλλον αξιος εγωιστης, κ εκεινοι παραμενουν αξιοι συνηγοροι του κυνισμου μου. Η μαχη ειναι οριακη και χανουμε Αποκληρε.

Ουτε εσυ εισαι καταφυγιο πια. Ειμαι καθρεφτης, κανεις δεν το εχει καταλαβει αυτο, δωσε μου φως και θα σε θαμπωσω, δωσε μου σκοταδι και θα σε καταπιω. Κ τωρα ειμαι ο χειροτερος των ανθρωπων, κλεισμενος σε φερετρο με καθρεφτες.

Κ ειναι σκληρο να σε πνιγει ο εαυτος σου.

Αντανακλαση

2009-02-04T20:28:00.002+02:00

ενω παιζει το "reflection" (lateralus,tool)

Ποιος ρυθμος εσωτερικος κινει τα ακινητα? Θα μου πεις γιατι ρωταω.

Γιατι ρωτας?

Το μελλον ειναι το η ιδια στιγμη σε αλλο χρονο? Οπως το εδω για καποιον αλλον ειναι εκει?

Υπαρχουν στιγμες που βλεπω το μελλον σε οσα περασαν. Ειναι πιο απλο απο οτι νομιζεις.

Οι ανθρωποι δεν αλλαζουν, γελαστηκες μαλλον. Εσυ νιωθεις οτι αλλαξες?

Ειμαι πιο λιγος.

Αλλαξες?

Αγαπας τις περιληψεις, η ουσια απογυμνωμενη μοιαζει τοσο λιγη, τοσο απλη. Λες να εχει δικιο ο Γ.Σ. ??

Το εχω ξανασκεφτει. Ο κοσμος ειναι απλος.

Με τα ματια μου εχω προβλημα.

Ειστε συνολα απωθημενων των πιο πριν απο εσας, και ειμαστε φτιαγμενοι απο τα ιδια ατομα ξανα και ξανα απο την πρωτη στιγμη μεχρι και τωρα. Και φορες το φορτιο μοιαζει αβασταχτο.

Και τα αστερια καταρρεουν αστερι μου.

Ενα δυο τρια τεσσερα. Κουραστικα να προσπαθω να συμπληρωσω την τετρακτυς, η ιερη μοναδα μοιαζει τοσο απομακρη. Μια τελευταια προσπαθεια κανω, και τωρα εχω ελεος, εχω οικτο, και τωρα δεν τα χρειαζομαι.

Δεν θα κουβαλησω τις ζωες σας αλλο. Δεν ξερω με τη δικη μου τι να κανω βασικα.

6 και 8 14 5 48 12 3 σταματα να με στοιχειωνεις.

Εχω ηδη στο μυαλο μου τον επομενο κοσμο, για αλλη μια φορα απετυχα, και δεν τελειωνει εδω. Δεν μπορω να βγω απο τον καθρεφτη, εχω κοπει ως εκει που δεν παει, κ Εκεινα ακομα διψανε.

Δεν εχει αλλο αιμα.

Ακουω ηδη τα βηματα Του, θα κρυφτω εδω μεχρι να κανει αυτο που θελει.

Εγω τον αφησα.

Χαμογελασα λιγο.

Στην αλλη ζωη λοιπον. Συντομα.

Β00Ι

2009-01-02T04:11:00.003+02:00

Να αγαπας.
Γυναικεια φωνη σε φοντο μπλε ιριδιζον, εμμονες οι ατελειωτες, ωρες, περνανε ετσι απλα χωρις νοημα, ατερμονα ειναι η λεξη μαλλον, ωραια λεξη, και η σκεψη πουθενα δε βγαζει.
Θελει θυμιαμα να φυγουν οι δαιμονες, κ πανε τοσες ζωες που φευγεις εσυ, κ αναρωτιεσαι, μηπως εσυ εισαι.
Ο Δαιμονας.
Ενας δρακος ειναι παντου, αυρα ουρανιου τοξου, ακαταληπτη στα ματια τα οργανικα, machine και μου θυμιζει μαχη, anima και μου θυμιζει ζωο, και στη μαχη λογικου και αλογου χανεις παντα ορθογραφια, ειτε ειναι εγω ειτε ειναι γυρω μου.
Και το μονο που ηθελα ειναι να με καρφωσω στην καρδια.
Και δεν θελω λογικη, ευχολογια ανευ νοηματος, ανομηματος μονο συνεχεια, μη μοναν οψιν, και υπ'οψιν κρατα οτι ποτε δεν θα γευτεις την πλατη σου, ο ιδιος σου ο εαυτος ειναι περα απο τις αισθησεις σου.
Μονο μαντευεις και μιλας ακαταληπτα. Μη μιλας καθολου.
Η απλα πες τα ολα, η πες τα ολα, απλα.
Οι φιλοι ειναι ανθρωποι, οι ανθρωποι δεν ειναι φιλοι, κ τα ματια του καθενος δεν βλεπουν τα ιδια χρωματα.
Κ ετσι φευγουν, και εσυ πλεον, δεν κρατας κανεναν, τοσες ζωες προσπαθεις, κ ολοκληρος παλευεις να εισαι.
Κ ομως ενα κομματι παντα λειπει.
Ο κοσμος ειναι απλος, και τιποτα δεν υπαρχει που αλλος να μην το εχει πει.
Δρακοι πλεγμενοι να καθονται ηρεμα αγκαλια, χωρις να καινε ο ενας τον αλλον.
Παροτι μπορουν.
Κουραστηκα.
Δεν μπορω να θυμαμαι ολους εκεινους που ειμαι για ολους εκεινους που θελουν να ειμαι. Κ αυτο που ειμαι? Κ εσυ θα το θελες αλλιως.
Κ εγω.
Κ αν δεν μπορεις να προσδιορισεις ποσες ευτυχιες υπαρχουν, κοιτα απλα γυρω σου, δεν ειναι χειροτεροι εκεινοι. Εσυ εισαι ο προβληματικος. Ειπες.
Κ ομως σε ελεγχω εγω, γιατι εγω εισαι, κ εσυ κ εσυ κ εσυ.
Ειμαι πολυ γερος για αυτα, κ νιωθω οτι φτανω στο τερμα.
Χειμωνες και καλοκαρια, αυτο μου εμεινε, οταν χασεις κατι το εκτιμας, αυτο ειναι αληθεια.
Απο τη μια. Απο την αλλη λατρευω τα κλισε, ειναι προβλεψιμα. Χωρις εκπληξεις.
Για αυτο και τα κοροιδευω.

Δεν ειμαι πουθενα, ειμαι παντου, και μιλω γλωσσα αλλη.

Με αυτο στο μυαλο μου ξυπνησα...χρουμφ

2008-11-11T10:45:00.001+02:00

Hey you, out there in the cold
Getting lonely, getting old
Can you feel me?
Hey you, standing in the aisles
With itchy feet and fading smiles
Can you feel me?
Hey you, dont help them to bury the light
Dont give in without a fight.

Hey you, out there on your own
Sitting naked by the phone
Would you touch me?
Hey you, with you ear against the wall
Waiting for someone to call out
Would you touch me?
Hey you, would you help me to carry the stone?
Open your heart, I m coming home.

But it was only fantasy.
The wall was too high,
As you can see.
No matter how he tried,
He could not break free.
And the worms ate into his brain.

Hey you, standing in the road
Always doing what youre told,
Can you help me?
Hey you, out there beyond the wall,
Breaking bottles in the hall,
Can you help me?
Hey you, dont tell me theres no hope at all
Together we stand, divided we fall.

[click of tv being turned on]
Well, only got an hour of daylight left. better get started
Isnt it unsafe to travel at night?
Itll be a lot less safe to stay here. youre fathers gunna pick up our trail before long
Can loca ride?
Yeah, I can ride... magaret, time to go! maigret, thank you for everything
Goodbye chenga
Goodbye miss ...
Ill be back

Μερντ@ the mirror

2008-11-03T15:59:00.002+02:00

Αποκληρε? Ακου με λιγο.

Δεν μπορεις να ελεγξεις τα παντα. Μα γιατι? Δεν θα επρεπε? Εισαι ανθρωπος, ολοι σας ειστε. Ε και? Εγω με οριζω η κατι αλλο? Γιατι απλα δεν δεχεσαι? Ποναει η σκεψη φιλε. Και εισαι εγωιστης? Μπορει, μαλλον ναι. Γιατι προστασια και οχι τιμωρια? Θεμα ονοματος ειναι? Δεν νιωθω καλυτερα με τον εαυτο μου οπως και να το πω. Μπορει να κανω και λαθος. Νιωθεις? Δεν νιωθω απλα, ειμαι ολοκληρος. Και ειναι Εκεινη. Και ποναμε. Και η ηχω στο κεφαλι σου? Φαινεται στη φλεβα που χτυπαει στο μετωπο. Σε μισω ειπε. Αφου δεν το εννοουσε ετσι. Και τα ματια της που τον κοιταξανε ετσι? Μη ζηλευεις παλι, το περασες αυτο. Ποσο ακομα μπορεις να χτυπας τον εαυτο σου? Μα εγω δεν εκανα το λαθος? Κανεις δεν εκανε λαθος. Συμβαινουν αυτα δηλαδη? Προφανως. Οι προοπτικες ειναι απειρες, οι μεταβλητες ειναι απειρες, μπορει σε καποιο συμπαν εσυ να μην υπηρχες. Ναι αλλα τωρα υπαρχω. Πρεπει να ποναει παντα για να μαθαινεις? Η να φτανεις στο σημειο μηδεν πριν χασεις αυτο που αγαπας για να το καταλαβεις? Πολλες φορες χρειαζεται αυτο. Το λες γιατι δεν το ενιωσες. Εκει ημουν κ εγω φιλε, σε ακουγα, μονο εγω σε ακουγα, δεν υπηρξε κανεις που να σε κοιταξε στα ματια να καταλαβει. Πονεσα φιλε μου. Την πονεσες ομως. Και ακομα πονατε. Και πρεπει να μαθεις να ζεις μ αυτο. Θελω να μη σκεφτομαι κανεναν, μονο εκεινη. Δεν μπορεις να θυμωσεις. Μεσα μου αερας που φυσα το θυμασαι αυτο φιλε? Μη μου αρχιζεις εικονες για χαλασματα. Ειμαι γραφικος λες ε? Αγαπας απλα. Μα εκεινη το ειπε, η αγαπη δεν ποναει, ο πονος ποναει. Ε τοτε δεξου τον πονο. Κ ασε την ψυχη σου να κανει τα υπολοιπα. Μια ζωη θα αμφιβαλλω αν κανω το σωστο. Και μια ζωη θα μετανιωνεις αν κανεις το λαθος. Κατι μας ειπες τωρα, παντα με μπερδευεις. Αυτη ειναι η δουλεια μου.

μυστηριο

2008-10-17T21:04:00.002+03:00

Ακου τι σκεψεις κανει ενας ανθρωπος μπροστα σε μια φωτογραφια.
Ειναι μυστηριο πραγμα μια φωτογραφια. σε συνδεει με μια στιγμη που ησουν εκει, κ εκεινη ηταν εκει, και βλεπεις στα ματια της αυτο που εβλεπες και τοτε.
Μυστηριο πραγμα να βλεπεις την αγαπη σε μια φωτογραφια.
Θα μου πεις, παντου τη νιωθεις, καθε στιγμη.
Αυτο ειναι ενα μυστηριο οταν δεν εισαι ερωτευμενος, οταν δεν αγαπας.
Δεν ειναι μυστηριο για μενα αυτο.

Μπορω να κλεισω τα ματια μου και να σε κοιταξω στα ματια, ξερω ακριβως σε τι αποσταση απο τη μυτη σου ειναι τα χειλη σου, μετρωντας σε χειλη παντα, γινεται αυτο, αρκει να κανεις πολλες διαδρομες με τα χειλη σου, θα δεις.
Και ειναι μυστηριο οτι σ εχω μαζι μου συνεχεια, και ενα κομματι μου το αφηνω εκει. Ειναι κατι απτο, σαν να αγγιζω το πλευρο μου και αυτο να μην ειναι εκει, σαν να κοιταω το προσωπο μου και να λειπει το στομα.
Και ειναι μυστηριο οτι δεν νιωθω μισος, αλλα ολοκληρος, πιο ολοκληρος απο ποτε.

Δεν με νοιαζει να ξερω τι θα γινει, και σε ποια θαλασσα θα καταληξω να απλωθω, ομως υποσχομαι οτι θα στρεψω το ποταμι μου σε σενα, κ ισως που ξερεις, να καταληξουμε στη θαλασσα μαζι.

Pajo--Walking through the dark

2008-10-06T16:55:00.001+03:00

walk through the dark
walk with dark eyes to see
move through the black
move with black wings that beat
dark sounds of night
running black dark feet
restless and worn
boat in the rainy lake
tossing and turn
against the shore's stake
flooding and drown
like the love we make
where once was three
now is but only two
where once was three
now is but only two

Με το repeat κολλημενο...

2008-10-06T04:51:00.001+03:00

39.8

2008-10-03T20:43:00.003+03:00

I stay... I swear... I am... I can...

Please take a walk with me
Let me know - Am I to blame?

As you know
I've always loved you and I know I will always love..

Please take a walk with me
Let me know - Am I to blame?
I am your fear, hope
I am your grief, joy
I am your deed, word
I am your hate, love

I know... I can... Wanna stay...

Who are you to wave your finger....

2008-09-30T18:02:00.001+03:00

Μεταξυ 2:50 και 2:50

2008-09-18T02:19:00.006+03:00

Pause.

Κλεισε τα ματια σου αγαπη μου.

Κ σταματα γυρω σου το χρονο.
Ζαλαδα λιγων στιγμων. Το ματι εστιαζει παλι. Συνηθιζεις στο σκοταδι και στο φως.
Βλεπεις.

Ακινητα γυρω σου τα παντα, πινακες σε εκθεση με τιτλο "η ζωη μου". Ανθρωποι, πραγματα, ολα ακινητα, οπως ηταν τη στιγμη που πατησες την παυση.
Τα πιο πολλα ειναι ξεκαθαρα, πολλα ειναι αστεια, μεσα στην κωμικοτραγικη σοβαροτητα του προσωπου του παγωμενου στο χρονο, αραγε γιατι πραγμα να μιλαγε αυτη και εχει τοσο σοβαρο υφος??
Τιποτα δεν αξιζει τοση σοβαροτητα περα απο την αγαπη, κ εσυ ΔΕΝ αγαπας, κηρυττεις.
Εσυ, και ολοι ΕΣΥ.
Αυτος παλι, δινει τοση προσοχη, το δειχνει καθε μυς του προσωπου του, προσεχει αυτην που κηρυττει, τον δικαιωνει.
Κ ομως δεν τον ακουει. Και το αστειο ειναι οτι το βλεπεις στα ματια του, κορες διεσταλμενες, στο κενο κοιτανε, οχι εσενα.
Ολα τα προσεχει, εκτος απο τα σημαντικα.
Λιγες λεξεις διαγωνιες πανω σε εναν τοιχο.
Μαντεψε ποσο διαρκει το κομματι του τοιχου σε παρακαλω, το παρατηρησε κανεις? 4:11, η 251 δευτερολεπτα, ειναι δυνατον?
Πως μπορεις να ξερεις τα παντα και να παραβλεπεις το συμπαν που ειναι παντου γυρω σου?

Το απειρο ειναι εξη.
Και ετσι εξηγειται Αρη, τωρα εξηγειται.

Αν αυτο ειναι ο θανατος, το περα απο τον χρονο, τοτε εχω πεθανει και η ζωη περναει μπροστα απο τα ματια μου. Η εγω περναω μπροστα απο τη ζωη μου, ολα ειναι στα καδρα, συναισθηματικες καρτ-ποσταλ, ετσι στις ειχα πει, θυμασαι, κανεις δε θα τις κατεβασει απο δω να ξερεις, κανενας.

Ελα μαζι μου.

Ανεβαινω στο βαθρο στο κεντρο του δωματιου, γυαλινη προθηκη, με μπλε φωτα να πεφτουν πανω της, κατι μεγαλο επρεπε να ναι εκει μεσα, δεν υπαρχει τιποτα ομως. Μονο διαφανο, σχεδον αορατο κρυσταλλο.
Κοιταζω αριστερα, σας βλεπω απορημενους, δεν το περιμενατε μαλλον, εχετε μαθει την τεχνοτροπια μου λετε... Το κεντρικο εκθεμα, το αβατο, το ιερο και το ανιερο, ο δρακος και ο αγγελος, και γυρω του ολα τα αλλα. Ετσι επρεπε να ειναι.

Και εσεις.

Δεν με εχετε αναγκη, εχετε ο ενας τον αλλον, συμπληρωνεστε μεσα στην ακινησια σας.
Ποσο χαιρομαι που δεν με καταλαβαινετε.
Πραγματικα πλεον.
Ποσο χαιρομαι.

Παμε αγαπη μου.

Play.

Relention...

2008-09-17T02:06:00.007+03:00

it's hard to say where i've been
or am, sleeping in the dark
i don't know where i live
dirty (splintered) palace walls

i'm returning from something
to something
i'm returning from something
to something
guess i'm alright

Κ.Χ.Α.

2008-09-06T18:51:00.001+03:00

Draft

2008-08-27T19:56:00.001+03:00

Θα προλαβω το μυαλο μου αραγε? Μου το ελυσε ο Μικρος Ναυτιλος, και η μια μικρη στιγμη εγινε μια αιωνιοτητα.
Εχεις δει ποτε τον ηλιο? Μοιαζει ευκολη η απαντηση.
Με κοιτας, και βγαζεις φωτογραφιες εκεινον, βαρυς και ασηκωτος, ενα κοστουμι των πολλων ευρω, ενα υφος των πολλων καρδιναλιων, πινεις τον καφε και δαγκωνεις το καλαμακι, τελειο προσωπο, ουτε ενα ψεγαδι, ουτε ενα πραγματικα. Ζωωδης σεξουαλικοτητα, ποθο αποπνεεις, και ηδονη, η φωτο σου θα λεει ψεμματα για παντα, αλλη ειναι η στιγμη, εμενα κοιτας.
Κ ομως ετσι απλα, φτιαχνονται αναμνησεις.
Ψευτης ο εαυτος, τα ενστικτα κυβερνανε παντα. Και ποιο το κακο παλιε μου φιλε? Αν αφεθεις παντα θα κυβερνας, το σωμα ειναι αλανθαστο, απο χωμα και πνοη αυτου που μας ξεχασε, οτι εμεινε απο την ανασα του ειμαστε, εγω δεν ειμαι η πνοη του κοσμου.
Κ ομως παλι δεν θελω να το δεχτω οτι ειμαι χαμενος απο χερι. Κανεις δεν θα μου το πει αυτο, αν μπορουν ας με νικησουν.
Ακουω το astronomy και βουρκωνω, γιατι να μη μπορω να με ζωγραφισω?? Δεν μου φτανουν τα χρωματα, τρομαζω με το ποσοι πολλοι ανθρωποι ειμαι και βουρκωνω γιατι δεν θα σταματησω ποτε, αν σταματησω πεθανα, νιωθω οτι τρεχω να κρυφτω, λες να κοροιδευω τον εαυτο μου για αλλη μια ζωη??
Χρειαζομαι αερα και να σκισω τη σαρκα μου και τη σαρκα σου κοσμε, να χυσω το αιμα μου σπονδη με μελι και γαλα, να ερθουν οι Αορατοι να με πιουν, να με κανουν να ριχνω τη σκια μου στις 3 διαστασεις σας και να τρομαζουν τα μωρα στο σκοταδι. Θελω να εξαφανισω το εγω μου που εφτιαξαν τα απωθημενα μαραμενων αστρικων σωματων σε στρωματα με σωματα στριμωγμενα, θελω αυτο που δεν υποτασσεται να με υποταξει και να με ανυψωσει, ελευθερια εχω βρει μονο σε δωματια φτηνων ξενοδοχειων με τοιχους σε χρωμα νοσοκομειου και σωληνες παραλληλους με το γερμενο στο βρωμικο μαξιλαρι κεφαλι μου, Αποκληρος στο οριο του κοσμου τους.

Ημουν πολυ απ'αυτο ξερεις.

MOUMOUMOU

2008-08-18T22:41:00.000+03:00

I m gonna love you like nobodys loved you come rain or come shine
High as a mountain and deep as a river come rain or come shine
I guess when you met me it was just one of those things
But dont ever bet me cause I m gonna be true if you let me

You re gonna love me like nobodys loved me come rain or come shine
Happy together unhappy together and wont it be fine?
Days may be cloudy or sunny
Were in or were out of the money

But Im with you always, I m with you rain or shine

I m gonna love you like nobodys loved you come rain or come shine
High as a mountain deep as a river come rain or come shine
I guess when you met me it was just one of those things
But don t ever bet me cause I m gonna be true if you let me

You re gonna love me like nobodys loved me come rain or come shine
Happy together unhappy together and wont it be fine?
Days may be cloudy or sunny
Were in or were out of the money.

But I ll love you always, I m with you rain or shine

Rain or shine.

Ενα κ αλλο ενα κ ολο γυρους...

2008-08-08T04:05:00.000+03:00

Ένα γύρο το φεγγάρι κι άλλον έναν η ζωή
στέκεσαι γυμνή μπροστά μου
κάνει ο χρόνος μια ρωγμή
κάνω την φωτιά μου χάδι και σου κρύβω την πληγή
που από τότε που θυμάμαι μου κλειδώνει το κορμί

Δύο γύρους το φεγγάρι το κορμί μου σε ζητά
απ’ τα δάχτυλά μου βγαίνουνε μαχαίρια κοφτερά
μη φοβάσαι είναι για ‘μένα στη φωτιά μου θα καώ
δεν ζητάω δική μου να ‘σαι θέλω μόνο να σε δω

Δέκα χρόνια δέκα αιώνες
λύσεις ψάχνουνε να μου βρουν
δεν με ξέρεις μα το ξέρεις πως τα χέρια δεν ξεχνούν
κάτι νύχτες ματωμένες που αδιάφορα περνάν
που τα σώματα διψάνε μα τα μάτια αλλού κοιτάν

Τρεις φορές θα σε ρωτήσω αν υπήρξε μια φορά
που ήσουν μόνη στο σκοτάδι κι ήμουνα παρηγοριά
τρεις φορές θα σε ρωτήσω πως το χρόνο σταματάς
όταν έρχεσαι τα βράδια και στα μάτια με κοιτάς

Ερωτ(ω)(ος)

2008-07-28T23:32:00.002+03:00

Και τι ο ερωτας ειναι,αναρωτιεμαι ακομα..Η προσμονη μην ειναι, η αγρυπνια, η μηπως το ονειρο με το προσωπο της αγαπημενης..? Μην ειναι η διψα να ειναι δικη σου και μονο δικη σου, η ο φοβος να εισαι δικος της, μονο δικος της? Μην ειναι το χαμογελο στη σκεψη της, η το στομαχι που γυριζει σε ναυτικο κομπο στη σκεψη της μη σκεψης της..? Μην ειναι αυτο που πληγωνει οταν απαιτεις, η ο θορυβος στο μυαλο οταν δε ζητας παρα μονο να σε πληγωνει, η μηπως η αγωνια να μη δοθει αλλου με τη θεληση της? Μην ειναι το να θες να βγαλεις το δερμα σου για να σβησεις τα παντα απο πανω σου και να μεινεις tabula rasa για να γραψει εκεινη, η το αιμα που τρεχει καθε φορα που σε χαραζει, η μηπως ειναι να τρεμεις τ αστερια που την κανουν δικη τους, την ιδια στιγμη που νιωθεις την ψυχη της να τρεμει για σενα..? Μην ειναι η διαδρομη στο χαρτη του απειρου που ολα ειναι ευτυχια αρκει να εχουν κατι απο κεινη, κ ολα ειναι ευτυχια επειδη εχουν κατι απο κεινη, μην ειναι αυτο που βλεπεις παντου και της μοιαζει, μην ειναι οι αισθησεις που οξυνονται οταν την εχεις αγκαλια, και ο σφυγμος της οριζει το κορμι σου..? Μην ειναι πολυ λιγα ολα αυτα για να την κλεισουν σε λεξεις, και μην ειναι οι λεξεις λιγες για να την περιγραψουν?
Δεν ξερω, δεν με νοιαζει, δεν μπορω να την τελειωσω αυτη τη σκεψη, πρεπει να βγω απο εκεινη.
Και δεν το θελω...

Σκεψεις ερμητικα τεντωμενες

2008-06-15T12:17:00.004+03:00

Σκέψεις (3-1-2005)
Οι Σκέψεις μου έναστρα χέρια
Απλώνονται ως τον ουρανό για ν’ ακουμπήσουν
Τον απόηχο του κόσμου
Για να νιώσουν το σκοτάδι των ανθρώπων
Και τη λάμψη τους
ή την αναλαμπή τους
Σε μια στιγμή που σαν από αστραπή
Φωτίζεται η ψυχή τους
Κι ύστερα βυθίζεται ξανά στη μοναξιά... Μ.Π.

Και εκει που ψαχνεις τροπο να ξεμπλοκαρεις το κεφαλι σου Αποκληρε ερχονται μια μια οι εμπνευσεις... Συμπαν μου μιλας παλι???
Εγω ειμαι το συμπαν, και νιωθω το συμπαν μεσα σου. Μαγνητακια γιν-γιανγκ??? Κουδουνιζουν αμα τα γυρνας το ενα γυρω απο το αλλο??? Σε συμπαντικη 8 πορεια???
ο
ο
οο Αστειο δεν ειναι?
Ποιος θυμαται τις φυσαλιδες που πετανε στον αερα μονες και ευθραυστες??? Εγω δεν τις ξεχναω.

Χαμογελαω με την ακρη των χειλιων μου.

Hello.Is there anybody in there? Just nod if you can hear me.Is there anyone home? Come on, now.I hear youre feeling down.Well I can ease your pain,Get you on your feet again.Relax.I need some information first.Just the basic facts:Can you show me where it hurts?

Μιλα μου λοιπον, δινω ψυχη για ψυχη, και κρατα οτι θες, οι αλλοι δεν νιωθουν και δεν καταλαβαινουν, το συνδρομο της Περσι τους βασανιζει, παντα δινεις και παντα παιρνεις, και παντα σερνεις τον εαυτο σου μαζι σου, δεκα αιωνιοτητες παλευω να παρω μονο οτι ειναι δικο μου για παρεα, και παντα κατι μενει να κοπει, το δικο μου μυαλο κιμας στο τελος, κ αραγε αν τους μοιραζα κεφτεδακια μυαλου θα με νιωθανε??
Κακες σκεψεις, ειναι γλυκοπικρη σαλτσα για τα κεφτεδακια μυαλου, και ερχεται παλι ο dj θεος και με πεταει κατω με μια ριπη, ακου τι παιζει, How I wish, how I wish you were here.We're just two lost souls swimming in a fish bowl, year after year,Running over the same old ground. What have you found? The same old fears.Wish you were here.
Και τι φοβαμαι???Δεν ξερω, απλα το μυαλο μου δεν μπλοκαρει ετσι συνηθως.
Σουρεαλιστικες σκεψεις, αλλαξε το soundtrack
Your throat, I take grasp Can you feel the pain? Then your eyes roll back Can you feel the pain? Love racing through my veins Can't you feel the pain? Your heart stops beating Can't you feel the pain Black orgasms Can't you feel the pain I kiss your lifeless skin Can't you feel the pain

Δρακε ξυπνησες, μυριζει αιμα, το σημαδι στο λαιμο τον ασπρο, ειμαι δικη σου ειμαι δικη σου δεν κανεις ερωτα απο πισω, εξουσιαζεις, οριστε το θυμα σου, στο εδωσα, ικανοποιηθηκες τωρα??
Χαμογελαει με την ακρη των χειλιων του.
Αποκληρε, σιωπηλος καθεσαι, τι σε προβληματιζει??? Βλεπω οτι βλεπεις αλλα πραγματα, σε ποια διασταση βρισκεσαι και σ εχω χασει??
Χαμογελαει με την ακρη των χειλιων του.

Και ξερεις τι??
Δεν μου εχουν πει πιο γλυκια καλημερα. Αυτο.

Δεν σ αφηνω να πας πουθενα, μονο αν το θελεις πραγματικα.
Παυω

Θα σε πιασω που θα μου πας....Ο επιμενων νικα

2008-06-01T19:51:00.001+03:00

Γκελ

2008-06-01T16:21:00.002+03:00

"....Το ονειρικο που τοσο φοβασαι..", "Οχι, προτιμω μαγικο"
Μια αγκαλια, κ αλλη αγκαλια, και το τοτε το φοβομασταν και τοτε φοβομασταν. Ωριμαζει κανεις, ερχεται σε ειρηνη με το μεσα του. Και τοτε ειναι που δυναμωνει.
Κ εγω αναγνωριζω, και βγαζω την αγαπη απο τους αλλους. Κ ας ειμαι μακρινη παρουσια, που ερχεται, και φευγει και ερχεται και φευγει. Να σου το πω το μυστικο της? Κρατω το λογο μου, κ ας τον εδωσα αλλου. Πονεμενο πνευμα, σπασμοι σαν το ψαρι εξω απο το νερο, και την αφηνω να πνιγει.
Δεν μπορω να σωσω ολο τον κοσμο.
Θα σε παρω σε λιγο, δεν προκειται να παρεις, θα σε δω αυριο? Μαλλον οχι, ουρανος σκοτεινος και γω θα μαι εκει πανω. Σηκωσε τα ματια σου, ταξιδευω παλι, ναι, συγνωμη που δεν καθομαι να με φτασεις, σκεψη μεσα σε κεφαλι με σκεψεις που παιζουν πινγκ πονγκ και εγω παιζω πινγκ πονγκ με το συμπαν, αστερια που ρεουν παντου, γιατι δεν τα βλεπεις κ εσυ κ αυτοι οπως τα βλεπω εγω...? Δεν με ποναει, απλα ειναι τοσο ομορφα, να το μοιραστουμε θελω... Αλλο παλι, ο καφες ο ελληνικος παγωσε, κ νεα φαντασματακια μας βαλαν στο ματι, ο μαγικος γατος στεκεται στην πορτα και νιαουριζει, αραγε να μπορει να τα διωξει...?
"Νιωθω οτι σε ξερω απο πιο παλια" Πραγματι, την ψυχη που εχεις στο λαιμο σου την εχω δει ξανα, και στο κουτι σου ξερω τι εχει, ο ιδιος παλμος χτυπαει και σε σενα... Θελω να μπω στη ρωγμη του μυαλου σου, να το ξερεις αυτο...Μη φοβηθεις
"Συνεχως οργισμενος", στα πολλα που ακουσα απο χτες, μια αληθεια δυνατη. Σε ελεγχω δρακε, αλλα σε θρεφω, κ εχεις παρει τα πανω σου, μιλα μου οπως στα παραμυθια, μιλα μου...
Καπου το χανω το σκηνικο, θελει 15 cuba libre για να βγουν ολα τα συναισθηματα στη φορα. Δεν σε χανω ακομα κ αν σε χασω.
"Σ οποια αγκαλια κ αν κοιμασαι εγω μαζι σου θα ξυπναω" Σ αγαπαω γι αυτο, και σε βασανιζω για τον ιδιο λογο.
"Ειμαι εδω γιατι μου εφθειρες την ψυχη" Ενας χρονος παρα 19 μερες και 2 εικονες σου εχω δει...φθαρμενες βουρκωμενες... Κανω τοσο κακο τελικα? Και γιατι σε θυμηθηκα σημερα??
Αντηχουν τα παντα στο κεφαλι μου, και το χαμογελο το αιωνιο, και το βλεμμα και η ανασα σου στο λαιμο μου καθως με εχεις αγκαλια. Δεν χωραει αλλος εκει.
Εγωιστης ειμαι. Ναι.
Αλλα αγαπαω, με το δικο μου τροπο.
Και φθειρω, κ αγαπαω πιο πολυ.

Απο κεινα τα ξεχασμενα σε φακελο χωρις γραμματοσημο

2008-05-28T17:37:00.001+03:00

«Εγραψα κατι, και θελω να το μοιραστω μαζι σου ψυχη μου… Μην εισαι σκληρη στην κριτικη, ακομα μαθαινω… Η ποιηση κανει τις λεξεις πιο τρομαχτικες απο οτι ειναι, αν και μαλλον σε αυτη την περιπτωση το τρομαχτικο ειναι η δικη μου ποιηση αυτη καθ’εαυτη… Καπως ετσι παει:

«Εικονες και λογια κι ας μην ειναι δικες μου οι λεξεις,
καμια δεν ειναι εξ’αλλου
και δεν το καταλαβαινω
«Πες το με δικες σου λεξεις, δικα σου λογια»?
λες του αλλου.

-Σα δυο ρολογια.-

Τα ιδια υλικα γεννουν παντα κατι αλλο.
«Ειμαστε φτιαγμενοι απο το υλικο που γινονται τ’αστερια»
Ουτε αυτο ειναι δικο μου
και
αλλο πραγμα εννοω.
Μπορουν τ’αστερια μια κολαση να φτιαξουν?
να ναι φτιαγμενη απ’το ιδιο υλικο?

Μπορει, σαν στα παραμυθια με τους δωδεκα θεους
που ητανε τα συμπαντα collage απο ονοματα
ιστοριες
και θανατους καμωμενα,
Ετσι.
Απο κολαση φτιαγμενα να ‘ναι τ’αστρα.
Απ’το ιδιο υλικο.

Μπορει? Πες μου.
Με δικα σου λογια.»

Καληνυχτα…»

Mr. Manie

2008-05-28T17:18:00.001+03:00

.........«Ο κυριος Μανυ δεν ειναι πολυ ομορφος, αλλα καποια αντικειμενικη φοιτητρια του θα μπορουσε να πει οτι διαθετει μια γοητεια, μια συγκεκριμενη γοητεια που συναντας σε εναν γοητευτικο καθηγητη πανεπιστημιου -η τουλαχιστον στη φαντασιωση του ιδανικου γοητευτικου καθηγητη πανεπιστημιου-, τη γοητεια των ασπρων κροταφων, του μεταλλικου σκελετου των γυαλιων που κρυβουν ισως βαθια πρασινα ματια, του μαυρου χαρτοφυλακα, της βαθιας φωνης που δεν γινεται ποτε βαρετη μιλωντας για βαρετα πραγματα και της ιδιοτητας να μη μιλαει ποτε για βαρετα πραγματα κανοντας τη φωνη του ακομα πιο εντονα προκλητικη συναισθηματων.
Ο κυριος Μανυ εχει βεβαια και ολα αυτα που τον κανουν εναν επιτυχημενο οικογενειαρχη, δυο κορες, και μια πολυ ομορφη γυναικα, οχι τοσο γοητευτικη ομως. Οι κορες του ειναι πλεον 17 και 15 αντιστοιχα, και μαλλον εχουν κληρονομησει τον τυπο της μανας τους, καστανοξανθα ισια μαλλια, και ματια στο χρωμα του μελιου, καθως και το ελαφρα φουσκωμενο κατω χειλος. Απο τον πατερα τους, τον κυριο Μανυ, μαλλον κληρονομησαν το αναστημα τους, - ο κυριος Μανυ ειναι πανω απο 1.85- και την δωρικου τυπου μυτη, που δινει ενα τονο αυστηροτητας στα κατα τα αλλα γλυκα προσωπα τους.
Η οικογενεια του κυριου Μανυ μενει σε ενα μεγαλο οροφοδιαμερισμα σε μια περιοχη οπου ως επι το πλειστον μενουν ανθρωποι με υψηλα εισοδηματα, οπως αλλωστε γινονταν και παντα, λογω της ηρεμιας της ισως, αν και για αυτο κανεις δεν ειναι απολυτα σιγουρος. Ο κυριος Μανυ δεν εχει ιδιαιτερα υψηλο εισοδημα, παρολα αυτα ομως εχει προσλαβει μια κοπελα για να καθαριζει το σπιτι και τα δωματια των κοριτσιων του, και εχει ενα μεγαλο οικογενειακο αυτοκινητο, το οποιο εχει σταματησει εδω και μερικα χρονια να πλενει μονος του, αλλα εμπιστευεται τους τεσσερις οικονομικους μεταναστες στο πλυντηριο του παιδικου του φιλου και συμμαθητη απο το χωριο, πλυντηριο που βρισκεται καπου 4 χιλιομετρα απο το σπιτι του.
Ο κυριος Μανυ ειναι μορφωμενος, ασχολειται με τα κοινα, χωρις ομως να μπλεκει σε δημοσιες συζητησεις, γραφει αρθρα τα οποια ομως δεν εχει στειλει ποτε σε καποιο εντυπο, καθως αν και μικρος πιστευε οτι η τοποθετηση της μη τοποθετησης ηταν μαλλον η πιο σωστη επελεξε τελικα τη μη τοποθετηση της τοποθετησης, πολιτικα μιλωντας παντα. Δεν προκαλει και δεν εκτιθεται σε τετοια θεματα, εχει αποψη και την κραταει για τον εαυτο του τις περισσοτερες φορες. Αυτοχαρακτηριζεται πιστος αλλα οχι θρησκευομενος, αν και απορει ωρες ωρες με την Δημιουργια και απο τους θεολογικους προβληματισμους, τον απασχολει ιδιαιτερα το «κατ’εικονα και ομοιωση», καθως αναλογιζεται βλεποντας τους ανθρωπους γυρω του, ποσα προσωπα μπορει να εχει ο δημιουργος του.
Αυτη η σκεψη ειναι που τον προβληματιζει το τελευταιο διαστημα της κατα τα αλλα ηρεμης ζωης του, μια σκεψη που πυροδοτησε ενα αλμπουμ με φωτογραφιες της νιοτης του, κρυμμενο καπου σε ενα συρταρι, καπου στο παταρι. Σε αυτο το αλμπουμ ο κυριος Μανυ τρομαξε, βλεποντας ανθρωπους που ουτε θυμοταν, ανθρωπους στους οποιους ειχε πραγματικα πολλα χρονια να απευθυνθει και να επικοινωνησει αν και οι υποσχεσεις περι του αντιθετου ηταν τοσο ειλικρινεις τον καιρο που δινονταν. Κυριως όμως ηταν ενας απο αυτους τους ανθρωπους ηταν που τραβηξε την προσοχη του. Με πεντε και μισο βηματα ηταν ευκολο να αποκαταστησει μια σχεση που ισως εμοιαζε ευκολο να διατηρηθει, αλλα που τελικα αποδειχτηκε αθετημενη υποσχεση...
Ο κυριος Μανυ κοιταζεται στον καθρεφτη.
Ο κυριος Μανυ κοιταζει τον κυριο Μανυ στα ματια.
Οι ειδικοι κοινωνιολογοι που μελετανε τη λεγομενη γλωσσα του σωματος στις διαπροσωπικες σχεσεις υποστηριζουν οτι οταν δυο ανθρωποι που εχουν καιρο να βρεθουν συναντιουνται, τα πρωτα λεπτα της συνευρεσης τους αναλωνονται σε υπερβολικες εκφρασεις οικειοτητας η συμπαθειας, σαν να αποζημιωνουν στο ελαχιστο αυτο χρονο για το ενδιαμεσο διαστημα, μεγαλο η μικρο, που περασε χωρις επαφη.
Σε αυτη την περιπτωση η συναντηση ειναι πιο μεγαλη βεβαια.
Ο κυριος Μανυ βρηκε πολυ κοσμο που ειχε καιρο να δει –και οχι να «δει»-. Να ο μικρος Μανυ, να και ο κυριος καθηγητης, να ο τρελλο-Μανυ των διαδηλωσεων και της επαναστασης, να ο χαζομπαμπας Μανυ, εκει διπλα ο Μανυ που δινει γροθιες στην πορτα και βριζει τη γυναικα του που κλαιει ξαπλωμενη στο κρεβατι μετα τον πρωινο καυγα και ο γειτονας Μανυ που χαιρεταει καθε πρωι τους γειτονες με το καλυτερο του χαμογελο μετα τον πρωινο καυγα, ο Μανυ που τρωει στο πιο κοσμικο εστιατοριο της πολης, ο Μανυ που κοβει τους φοιτητες του επειδη φορανε σκουλαρικι, να και ο Μανυ που φλερταρει τις φοιτητριες επειδη ξερει τι επιδραση εχει το βλεμμα του... Καπου κρυμμενος απο πισω ο Μανυ που δεν σταματησε για να βοηθησει την κοπελα που χαροπαλευε στο δρομο χτυπημενη απο «ενα καθαρμα που δεν σταματησε» οπως ακουστηκε το βραδυ στις ειδησεις, ο ανησυχος πανω απο το κρεβατι της αρρωστης κορης του Μανυ, μαζι με τον Μανυ που αγριοκοιταει τα κακομαθημενα ανιψια του διπλα στον Μανυ που εκλαιγε στα ποδια της μητερας του οταν ο πατερας του του εβαζε τις φωνες και τον χτυπαγε –«γιατι μονο με το ξυλο καταλαβαινει κανεις»-.
Οπως και καθε φορα ετσι και τωρα οι ειδικοι επιβαιωθηκαν. Ολοι αυτοι οι γνωστοι δημιουργησαν μια ενταση, μια φασαρια, αναμικτα συναισθηματα συμπαθειας η αντιπαθειας, ολα ενταγμενα στην προσπαθεια ολοι να εναρμονιστουν με την παρουσα κατασταση.»

Ο κυριος Μανυ δεν ξερει για τον Χορο των Δαιμονων και Το Πηγαδι.

«Μετα απο αυτο λοιπον ο κυριος Μανυ αρχισε να σκεφτεται για τον εαυτο του, που ηταν και που κατεληξε, γιατι, πως και ολα αυτα για τα οποια λενε οτι αποτελουν απαραιτητα ερωτηματα μιας καλης ενδοσκοπησης. Συγχρονως αρχισαν να τον προβληματιζουν τα απεναντι προσωπα, τι να κρυβοταν κατω απο αυτα τα προσωπεια, και εν τελει γιατι να υπαρχουν αυτα τα προσωπεια τα οποια το μονο που κανουν ειναι να γεννουν καινουρια.»

Ο κυριος Μανυ δεν ξερει για τους Φαυλους Κυκλους και το Κεντρο του Συμπαντος.

«Μετα εκανε τη σκεψη: Αν ειμαστε φτιαγμενοι κατ’εικονα και ομοιωση του δημιουργου μας τοτε αυτο σημαινει οτι ο Δημιουργος ειναι, Ειναι πιο σωστα, κατ’εικονα και ομοιωση μας. Για να γνωρισει λοιπον ο κυριος Μανυ τον Θεο δεν πρεπει να γνωρισει τον εαυτο του? Ο κυριος Μανυ το βρισκει αυτο πολυ λογικο αυτη τη στιγμη που το σκεφτεται.»

Ο κυριος Μανυ δεν ξερει για τους Διδυμους Καθρεφτες και την Ασημενια Λιμνη.

«Ο κυριος Μανυ μετα τη σκεψη αυτη νιωθει καλυτερα τωρα γιατι εκει στον καθρεφτη βρηκε πραγματα που δεν του αρεσε η αναμνηση τους, και κυριως δεν του αρεσε το Τωρα του σε σχεση με αυτο που ονειρευοταν Τοτε για το Μετα. Και για μια στιγμη δεν του αρεσε ουτε ο κυριος Μανυ του καθρεφτη, ουτε οι δυο κορες του, ουτε το πανεπιστημιο του, ουτε οι γειτονες και το αυτοκινητο του, ουτε ακομα και οι φοιτητριες που κρεμονταν απο τα χειλη του. Για μια στιγμη μονο, τη στιγμη που θυμηθηκε την Ελπιδα να γινει αυτο που Θελει μισησε τον εαυτο του και τη ζωη του. Εκεινη τη στιγμη επελεξε να αναζητησει την Ελπιδα να αξιζει αυτο που Ειναι, ισως γιατι ο κυριος Μανυ ειναι αισιοδοξος ανθρωπος.»

Ο κυριος Μανυ δεν ξερει για την Καταρα του Ιερου και το Μαυρο Αστερι.

«Εχουν περασει μηνες.
Ο κυριος Μανυ, ακομα ψαχνει την ομορφια στη ζωη του, η οποια κυλαει παντα το ιδιο ηρεμα και προβλεψιμα, αν και κατι εχει αλλαξει, ο ιδιος ο κυριος Μανυ. Ο κυριος Μανυ πλεον παρατηρει γυρω του τα πραγματα και τους ανθρωπους, δεν ειναι αδιαφορος πλεον. Αραγε να ειναι το τιμημα το γεγονος οτι ο κυριος Μανυ φοβαται να κοιταξει τον εαυτο του στα ματια οταν κοιταει στον καθρεφτη? Φοβαται γιατι ξυπναει αυτη η απογοητευση που ενιωσε εκεινη τη μια μερα, και μαζι της ξυπναει και κατι αλλο που ποτιζει τις ακρες των δακτυλων του, και τις μικροσκοπικες φλεβες στις ακρες των ματιων του...Κατι μαυρο, κατι απολυτο, ζωντανο... Ο κυριος Μανυ αν και φοβαται μηπως νικηθει απο αυτη την εκκριση, ικανοποιειται νιωθοντας ξανα ζωντανος... Ακομα ζωντανος... Και παλευει, καθε μερα, καθε ωρα, να αποδειξει οτι η ζωη του αξιζει.»

Ο κυριος Μανυ ξερει τον Δρακο.

Prince Charming...

2008-05-26T16:46:00.001+03:00

There's a black cloud over head, that's me And the poison ivy chokes the tree, again it's me I'm the filthy one on Bourbon Street, you walk on by I'm the little boy that pushes hard and makes him cry There's a dirty needle in your child, haha, stick me Empty bottles still in hand, still dead, still me I'm the suit and tie that bleeds the street and still wants more I'm the 45 that's in your mouth I'm a dirty, dirty whore Yeah, look it's me The one who can't be free Much too young to focus, but too old to see Hey, look it's me What no one wants to see See what you brought this world Just what you want to see Hey ma, hey ma, look it's me Yeah, he wants to become father now, me again, me The marks inside your arms spell me, spell only me I'm the nothing face that plants a bomb and strolls away I'm the one who doesn't look quite right as children play Yeah, look it's me The one who can't be free Much too young to focus, but too old to see Hey, look it's me What no one wants to see See what you brought this world Just what you want you want to see Hey ma, hey ma, look it's meLook up to me What to be and what to fear Look up to me Look it's me, at what you hear See right through me See the one who can't be free See right through me Look it's me what no one wants to see Hmm, now, see the black cloud up ahead, that's me Hmm, and this poison ivy chokes the tree, again it's me I'm the filthy one on Bourbon Street, you walk on by I'm the little boy that pushes, pushes, makes him cry Yeah, look it's me The one who can't be free Much too young to focus but too old to see Hey, hey, look it's me What no one wants to see See what you brought this world Just what you want you want to see Hey ma, hey ma, look it's me Hey ma, hey ma, look it's me

41.42

2008-05-25T02:16:00.001+03:00

There are no unlockable doors
There are no unwinable wars
There are no unrightable wrongs
Or unsignable songs

There are no unbeatable odds
There are no believable gods
There are no unnameable names
Shall I say it again, yeah

There are no impossible dreams
There are no invisible seams
Each night when the day is through
I dont ask much

I just want you
I just want you

There are no uncriminal crimes
There are no unrhymable rhymes
There are no identical twins or
Forgivable sins

There are no incurable ills
There are no unkillable thrills
One thing and you know its true,
I dont ask much

I just want you
I just want you
I just want you
I just want you

Im sick and tired of bein sick and tired
I used to go to bed so high and wired, yeah - yeah, yeah, yeah
I think Ill buy myself some plastic water
I guess I should have married lennons daughter, yeah - yeah, yeah, yeah

There are no unachievable goals
There are no unsaveable souls
No legitimate kings or queens, do
You know what I mean? yeah

There are no indisputable truths
And there aint no fountain of youth
Each night when the day is through,
I dont ask much

I just want you

Μια σκεψη που ξεθαψα

2008-05-23T21:44:00.001+03:00

Βασικα σκεφτομαι. Μπορει κι εγω να εχασα την Ευκαιρια, να εζησα οτι ειχα να ζησω για αυτη τη ζωη τουλαχιστον, και τωρα το μονο που μενει ειναι να περασουν αλλα τοσα χρονια και να ξαναρχισω να Ζω μονο και μονο για να εχω αλλη μια Ευκαιρια να καταλαβω η να πραξω (Αλλιως?)( Σωστα?) Δεν ξερω. Μηπως το Ενστικτο και η Διαισθηση ειναι αυτο το οποιο σου μενει οταν ξαναρχιζεις την πορεια σου για δευτερη, τριτη, πολλοστη φορα? Και ο φοβος τι ειναι? Ο Φοβος του να κανω τη λαθος Επιλογη με οδηγει στο να μην κανω καμια στο χρονο που θα εδινε καποιο αποτελεσμα, παντα ειναι Αργα και παντα ειναι λαθος επειδη ειναι Αργα? Ολη μου η ζωη νιωθω πως ειναι ενα μαθημα για το χρονισμο των πραξεων μου, στο να επιλεγεις την Επιλογη ανεξαρτητως Σωστοτητας η Λαθοσυνης ( αραγε υπαρχουν αυτες οι εννοιες πουθενα?) αλλα στον καταλληλο χρονο στον οποιο θα δωσουν αποτελεσμα, η το καλυτερο αποτελεσμα, η το αποτελεσμα που επιθυμεις, δεν ξερω πως να το θεσω. Η επιλογη λοιπον με ποιες διαστασεις οριζεται? Η μηπως ειναι και αυτη μια διασταση της πραγματικοτητας? Μοιρας?
Επιθυμια, Χρονος, Επιλογη? Αρκουν αυτα για να οριστει η επιδραση του ατομου στον κοσμο που αυτο αντιλαμβανεται με τις αισθησεις του, και η επιδραση του κοσμου στο ατομο? Μα με ενδιαμεσο τις αισθησεις του ατομου δεν ειναι το ιδιο το ατομο που επηρεαζει τον Εαυτο του? Αυθυποβολη με συμπαντικα μεγεθη? Μηπως η τεταρτη διασταση ειναι το ιδιο το περιβαλλον? Ισως Περιβαλλον να ειναι καλυτερο. Διαφορετικες τιμες των συνιστωσων αυτων δινουν διαφορετικα συμπαντα και μηπως ολα δεν εξαρτωνται απο το ιδιο το Ατομο?
Και ο σκοπος? ο Σκοπος? Βρισκεται καπου στη γραφικη αυτη παρασταση? Τα αποτελεσματα ειναι τοσα οσοι και οι ανθρωποι και οι πιθανοτητες κατι παραπανω απο απειρες, τι γραφικη παρασταση να εδιναν αραγε ολα αυτα, και τι συμπερασματα να εβγαιναν? ΝΟΗΜΟΣΥΝΗ? Μηπως η ικανοτητα της γραμμης του χρονου να επεκτεινεται με το συνισταμενο ρυθμο ολων των επιμερους, η ικανοτητα της γραμμης της επιλογης να συνδιαζεται με τις επιμερους επιθυμιες των καμπυλων και της γραμμης του περιβαλλοντος να ειναι συναρτηση της επιλογης που ειναι συναρτηση του χρονου που ειναι συναρτηση της επιθυμιας που ειναι συναρτηση του περιβαλλοντος κλπ κλπ κλπ. Περιπτωσεις? Εξαιρεσεις? Ασυμπτωτες? Τα σημεια τομης των αξονων? Τα αλλα «τεταρτημορια»

Κι ο Σκοπος? Ο Θεος?

Βασικα σκεφτομαι.
Ολη μου η ζωη θα ηταν διαφορετικη αν σε ειχα φιλησει σε εκεινη τη βολτα, την πρωτη και ισως τελευταια φορα που σε πηρα απο το χερι ( το πιστευεις οτι θυμαμαι το χερι σου?), και η δικη σου ζωη θα ηταν διαφορετικη, ισως να ειχαμε ξεφυγει ο ενας απο τον αλλον, συγνωμη, μα τοτε νομιζα οτι το ψηλοτερο σκαλι που μπορουσα να φτασω ηταν το να ειμαι Μαζι σου, και τοτε δεν σε εφτασα, δεν καταλαβα. Θα μπορουσα εστω να σε κοιταζα στα ματια, ενα βλεμμα ισως αρκει. Δεν ηξερα οτι αυτο Ειναι η Αρχη, δεν το θυμομουν, και τωρα ψαχνω απελπισμενα (παρεξηγημενη λεξη, ειναι ηρεμοι αυτοι που δεν εχουν ελπιδα, δεν ειναι αλλοφρονες) τις σωστες τιμες ωστε οι καμπυλες μας να ξανασυναντησουν η μια την αλλη, και ειναι περιεργο που προχωραμε ακολουθωντας ο ενας τον αλλον ωρες ωρες. Ποιος ξερει, ισως να εχουμε βρεθει στο Παρελθον κι αλλες φορες και να ειχαμε την Ευκαιρια και να καναμε τη λαθος Επιλογη, η τη σωστη σε λαθος χρονο, η να ειχαμε μια παραλογη επιθυμια σε σωστο περιβαλλον, οι συνδιασμοι ειναι πολλοι και το ΔΕΝ ΞΕΡΩ εκει, σταθερα, μαζι με το ΔΕΝ ΘΥΜΑΜΑΙ, μπορει να ναι το ιδιο μπορει και οχι.

Δεν ειναι επειδη σ’αγαπω η επειδη δεν μπορω να ζησω χωρις εσενα, η εισαι το κεντρο του κοσμου μου, η τετοια ωραια και συμπαθητικα, παραμενω το κεντρο του Κοσμου μου δυστυχως, απλα οπου παω με ακολουθεις ( Η το αντιθετο? Αραγε εχει σημασια?) και οτιδηποτε κουβαλω απο τις προηγουμενες Φορες, Ζωες, οπως θες πεστο, μου λεει οτι εχεις Κατι για μενα και οτι εγω εχω Κατι που ψαχνεις και Φοβασαι, και οτι Πρεπει, μαλλον οτι ΘΑ, καπου θα σε πετυχω η καπου θα με πετυχεις, και θα βρεθουμε στον καταλληλο χρονο, με την ιδια επιθυμια, οι Επιλογες θα ειναι δυο, σε ενα περιβαλλον διττα κοινο ισως, και τοτε μπορει να υπαρξει μια καμπυλωση τον χωρου, Ερωτα το λενε? μηπως Παραδοση, μηπως Θυσια, Αγκαλια, μηπως Αληθεια, Πονο? Μηπως απλα ενα Βλεμμα? Ενα βλεμμα ισως αρκει, και θα βρεθουμε στο ιδιο Επιπεδο, Ενα σημειο, και τοτε Θα Μιλησουμε.

Αυτα μαλλον ακουγονται ανησυχητικα πεζα, παιδικα η ψευτοφιλοσοφιες του αμπελωνα, παραληρηματα καποιου που δεν εχει κοιμηθει ολη νυχτα και γραφει στις 8.05 το πρωι ακουγοντας στα ακουστικα τη Θαλασσογραφια του Σαββοπουλου. Οπως και να χει.
Η συμμετρια μας μου προσφερει γαληνη, συγχρονως ομως βρισκομαι αναμεσα σε Καθρεφτες, τους εχω δει στο φλυτζανι του ελληνικου πολλες φορες, και το μαυρο συννεφο πανω απο την Καρδια μου και τους Αγγελους διπλα του και πιο δεξια το Δεντρο με τα κρυμμενα μυστικα, το Δεντρο που βρισκεται και στην Εναστρη Νυχτα (εικονα και ονομα στις εμμονες μου και στους δαιμονες μου, και ισως η πρωτη σου πετυχημενη ψυχαναλυση), μαζι με τα αστερια που ρεουν και φωτιζουν τη λιμνη που βλεπω στο ονειρο μου με ασημενιες ανταυγειες, ελαφρυ κυματισμο,υγρος δισκος του φεγγαριου, σαν αυτα που πηραμε στις φεγγαροθηκες μας (Εσυ θυμασαι?), χωρις ομιχλη, χωρις συννεφα, Καθαρος Ουρανος, Καθαρα Αστρα, Καθαρα Φωτα, Καθαρο Νερο, Καθαρη φυση, Καθαρος Ανεμος, Καθαρη Σιωπη, Καθαρα γεματη Σιωπη,
Δεν υπηρχε κατι Λαθος, μονο κατι Ξενο. Αλλα εσυ δεν εχεις σχεση με Εκεινο.
Η συμμετρια μας μου προσφερει γαληνη κι ας βρισκομαι αναμεσα σε καθρεφτες.

Ενα Βλεμμα αρκει.

Το Μετα ειναι που με φοβιζει.

2:14

2008-05-23T01:49:00.003+03:00

soundtrack: "In the air tonight"---NonPoint cover

Οι σειρηνες ακομα στο κεφαλι μου, και τρεχω, να προλαβω, ολα στο κεφαλι μου ειναι καλως καμωμενα, η ζωη ειναι μια ευθεια οταν κοιτας προς τα πισω, και τι ειναι αυτο που θελω εγω? Ακομα να απαντησω με σιγουρια, Εκεινη ειναι ενα κομματι απο ολα αυτα, και η γαληνη μου ειναι ενα κομματι απο εκεινη, και εκεινη η στιγμη ακομα να ερθει, κ ακουω τα γραναζια απο τους τροχους που κινουν τον κοσμο να τριζουν ξανα, πορτα κοντη, πορτα ψηλη, πορτα κλειστη και που να παω, και τι να διαλεξω, tabula rasa προσπαθω να γινω, για να ξαναγραψω το δικο μου βιβλιο της ζωης, vargr i veum για μενα εγινα, δεν μενει ιερο να προστατεψω περα απο την εικονα της και οτιδηποτε νιωθω οταν κοιταω την εικονα της, κ ενας ολοκληρος ψυχισμος να γυριζει γυρω απο το τετραγωνο ξυλινο κουτι στην ακρη της παραλιας, και στραμμενος προς το φως να ψαχνω να βρω την εξοδο απο την πραγματικοτητα, πισω στο αιμα που χτυπα πισω απο την πραγματικοτητα σας, καρδια συντονισμενη με εκεινη την καρδια που δεν ακουτε, στο πιο λεπτο σημειο θα σε κοψω κοσμε των αισθησεων, να ματωσεις στα ποδια μου, και μετα θα πλυθω στο αιμα σου, θα καθαριστω και θα τραφω, και τα φτερα μου θα θεριεψουν παλι οπως πρωτα, και ισως θυμηθω να πεταω ξανα...
Ειναι μια πιθανοτητα, το σπαθι μου θελω πισω, αλλη μια βουτια στη λιμνη, ο χρονος τελειωνει,το ιδιο κ η ανασα μου.
Κλεινω τα ματια κ αφηνομαι.
Στο κενο.

MDB---"For my fallen angel"

2008-05-22T13:25:00.002+03:00

As I draw up my breath,

And silver fills my eyes.

I kiss her still,

For she will never rise.

On my weak body,

Lays her dying hand.

Through those meadows of Heaven,

Where we ran.

Like a thief in the night,

The wind blows so light.

It wars with my tears,

That won't dry for many years.

"Loves golden arrow

At her should have fled,

And not Deaths ebon dart

To strike her dead."

Alone

2008-05-21T19:36:00.000+03:00

From childhood's hour I have not been
As others were;
I have not seen
As others saw;
I could not bring
My passions from a common spring.
From the same source I have not taken
My sorrow;
I could not awaken
My heart to joy at the same tone;
And all I loved, I loved alone.
Then- in my childhood, in the dawn
Of a most stormy life- was drawn
From every depth of good and ill
The mystery which binds me still:
From the torrent, or the fountain,
From the red cliff of the mountain,
From the sun that round me rolled
In its autumn tint of gold,
From the lightning in the sky
As it passed me flying by,
From the thunder and the storm,
And the cloud that took the form
(When the rest of Heaven was blue)
Of a demon in my view.

Αγγελων

2008-05-07T21:05:00.002+03:00

Απο πριν ο χρονος ξεκινησει
απο τοτε σε ξερω
Πριν το φως της πρωτης ημερας ριγησει
απο τοτε σε ξερω
Απ'της πρωτης ψυχης την ανασα
την πηγη της ζωης
Απ΄την εβδομη σφαιρα, θυμασαι?
απο τοτε σε ξερω
Τοσος αχρονος χρονος κ η φωτια
ακομα καιει κατω απ τη σαρκα
που φορεσαμε για φυλακη
κ οι ουλες στην πλατη περιμενουν ανοιχτες
μεχρι ποτε?

Εκεινοι ειναι τα φαντασματα, οχι εμεις
Εκεινοι
Σ'αγαπω για αυτο που εισαι
Απο παντα
απο τοτε σε ξερω

A Perfect Circle---"3 Libras"

2008-05-04T17:29:00.002+03:00

Threw you the obvious and you flew with it on your back, a name in your recollection, thrown down among a million same.difficult not to feel a little bit disappointed and passed over when i've looked right through to see you naked and oblivious and you don't see me.but i threw you the obvious just to see if there's more behind the eyes of a fallen angel,the eyes of a tragedy.here i am expecting just a little bit too much from the wounded.but i see through it all and see you.so i threw you the obvious to see what occurs behind the eyes of a fallen angel,eyes of a tragedy.oh well. apparently nothing.you don't see me.you don't see me at all.

Goya

2008-05-01T11:54:00.000+03:00

Beauty of the beast

2008-05-01T11:16:00.006+03:00

(soundtrack: Hybris---Sacriversum)

Το συμπαν παρατηρει τον εαυτο του.

Με στοιχειωσες. Σε ακουω στον ανεμο που μπαινει στο δωματιο να μου ψιθυριζεις στο αυτι λογια απο το βιβλιο του ποτε και του παντα, σε βλεπω στις σκιες των δεντρων της ασημενιας λιμνης, ολο το φεγγαρι ειναι το προσωπο σου.

Η σκεψη μου σταματαει μπροστα στον ραγισμενο καθρεφτη των ματιων σου, γυαλινα ματια γεματα απο εναν συννεφιασμενο ουρανο φορτισμενο με ρευμα απο την πηγη της ζωης, απο το Ζωντανο πισω απο τους ζωντανους, και τα δαχτυλα σου σφιχτα κρατανε θαρρεις την τελευταια σου ανασα, μη και φυγει και γινει ενα με τον αιωνιο αιθερα.

Μη την αφησεις.

Η σκεψη μου σταματαει μπροστα στον ραγισμενο καθρεφτη των ματιων σου, γυαλινα ματια γεματα απο εναν συννεφιασμενο ουρανο φορτισμενο με ρευμα απο την πηγη της ζωης, απο το Ζωντανο πισω απο τους ζωντανους, και τα δαχτυλα μου σφιχτα κρατανε τον λαιμο σου, μη και φυγεις και μεινω εδω μοναχος μαζι Τους.

Δεν θα σ'αφησω.

Βροχη απο αντικατοπτρισμους, χρυσοσκονη ειδωλων μοιαζει, ειδωλα που απλα κοιτανε με γυαλινα ματια, ο κροτος και η σιωπη Αποκληρε ενα μοιαζουν, και τα καρε της ζωης περνανε σε μια στιγμη απο τον χρονο τους, καταδικασμενα να κρατησουν για παντα, γυρω σκοταδι και εσυ ονειρευεσαι πως εισαι ξυπνιος σε βαθυ σκοταδι και δεν μπορεις να κοιμηθεις για να ξυπνησεις παλι στο φως, σκοταδι βαρυ πανω στο σωμα και την ψυχη σου, και η ψυχη της αερικο που σε κυριευει, ηλεκτρικη αυρα απο βαθυ μπλε σκιζει τον μαυρο ουρανο σου, και πονας σαν να σε μαστιγωνουν, ανατριχιαζεις οπουδηποτε νιωθεις, και ουρλιαζεις το ονομα της στ αστερια που δεν βλεπεις, δεν μπορεις να δεις με τα δικα σου τα ματια, δεν ακους με τα δικα σου αυτια, δεν τα χρειαζεσαι, στις ακρες των δαχτυλων σου παλι εκεινη η σκοτεινη μορφη παλευει, εκεινη η μορφη που μοιαζει τοσο πολυ με εσενα.

Δεν χρειαζεσαι τα ματια σου, πανω στο αψυχο κορμι της αποθεσε τα, θυσια για την ψυχη της, την ψυχη σου, μονο ετσι μπορεις να δεις, μονο ετσι μπορεις να δεις, μονο ετσι μπορεις να δεις...

Ο καθρεφτης εχει γεμισει αιμα, το προσωπο σου αιμα, το προσωπο της καθαρο και στην καρδια της αιμα, και στα χερια της η τελευταια της ανασα, κοκκινη πεταλουδα που σκιζει τον ουρανο που σου εμεινε με ηλεκτρικες αστραπες απο βαθυ μπλε, σε βλεπω καθαρα, και μενα μεσα απο σενα.

Γυαλινα ματια ζωντανα ματια χυμενα πεθαμενα αιμα παντου Γυαλινα ματια ζωντανα ματια χυμενα πεθαμενα Γυαλινα ματια ζωντανα ματια αιμα παντου χυμενα πεθαμενα Γυαλινα ματια ζωντανα αιμα παντου ματια χυμενα πεθαμενα Γυαλινα ματια ζωντανα αιμα παντου ματια χυμενα πεθαμενα Γυαλινα ματια ζωντανα ματια χυμενα πεθαμενα Γυαλινα ματια ζωντανα ματια χυμενα αιμα παντου πεθαμενα Γυαλινα ματια ζωντανα ματια χυμενα πεθαμενα Γυαλινα αιμα παντου ματια ζωντανα ματια χυμενα πεθαμενα Γυαλινα ματια ζωντανα ματια χυμενα πεθαμενα Γυαλινα ματια ζωντανα αιμα παντου ματια χυμενα πεθαμενα Γυαλινα ματια ζωντανα αιμα παντου ματια χυμενα πεθαμενα Γυαλινα ματια ζωντανα ματια χυμενα πεθαμενα

Αιμα παντου
Και Ολα ειναι ομορφα.

Των αγγελων, της σιωπης

2008-05-01T02:28:00.002+03:00

Θρηνω τον χαμο
των αγγελων
της σιωπης

του παθους
που χαθηκε
αναμεσα στο ετσι και στο πρεπει
και στο αλλιως
αλλιως

θα ησουν ακομα ζωντανος
με χαρη θεια
χωρις ντροπη γυμνος
και απο δεος σιωπηλος
και καθαρος

απο φοβο

γυμνος και καθαρος
χωρις φακους, "πιστευω" και "ανηκω"

στο χωμα εισαι
απο χωμα
σηκω
γιατι περνανε τα φεγγαρια
και χανεις τον χρονο σου μιλωντας

ανοιξε τα ματια σου
κοιταξε γυρω σου
και δες τον χορο
των αγγελων
της σιωπης

Αθωο παιδικο βλεμμα

2008-05-01T02:25:00.002+03:00

Μεθη και ζαλη και ανακατεμενες σκεψεις
τι αλλο θα σκαρφιστεις για να με μπλεξεις
παθη, λαθη, παραλειψεις, εξεις
μα μην ξυπνησω και χρειαστει να τρεξεις
δεν νομιζς να μπορεις ν'αντεξεις
το νιωθω, ξερεις, αναμεσα στις λεξεις
αυτο που θελεις ειναι απλα, απλα να παιξεις

Τον φοβο μου να 'χεις
ειμαι παιδι και ποναω

θα σε πονεσω
το φοβο μου να 'χεις

Ξερω οτι βλεπεις τα παντα...

2008-02-10T00:49:00.001+02:00

Αυτο μονο, χαμογελακι και καληνυχτα...

Κονσερτο πολυσυναισθηματικων παλινδρομησεων εν μεσω ανεμου

2008-02-09T16:37:00.001+02:00

Αριστουργηματικη εκτελεση η χτεσινη, μωσαικου συναισθηματικων μεταβασεων με χαρακτηριστικα την απολυτη αντιθεση-συνθεση, το ιδιον του οξυμωρου, καυστικο σαν οξυ και αθωο σαν μωρο, με κερασακι το αναμεικτο της απογοητευσης και της χαρας, ολα για τους ιδιους και διαφορετικους λογους. Οπως παντα ολα παιζουν το ρολο τους, απο την χριστουγεννιατικη καλτσα που εχασε το ταιρι της, μεχρι τα μεγαλα στρογγυλα και ευθυγραμμισμενα γραμματα στην πρωτη σελιδα του βιβλιου των μαχων, απο το μικρο τριανταφυλλο το μονο στην ερημια του πλανητη του, και τον μικρο πριγκηπα μη θελοντας να φυγει απο τη χωρα με τα 1440 ηλιοβασιλεματα ανα 24ωρο, να εξαντλει την αμηχανια του στο κινηματογραφικο σκηνικο του αδειου κεντρου της πολης παρεα με μια κρεπα των 5.60Ε, μοναδικο συντροφο στην αιωνια παλη του με την πεινα, την μελαγχολια, την σιωπη και την ανακουφιση του συσπασμενου -απο το αγχος, την ενταση, τον πανταχου παρων ερωτα και το κρυο- στομαχιου του.

Πρωταγωνιστικο ρολο οπως παντα, εκεινη, Εκεινη, απροσωπη και αιωνια, αχρονη και παγκοσμια, η μορφη αυτου που δεν φτανεις, η αγγιζεις χωρις να τολμας, παλευεις να σταθεις στα ποδια σου, αλλα δεν γινεται, το ονομα της ειναι το ονομα του Δρακου σου, ιδια αξια εχουν, η ιδια αξια τους δινεις, γιατι πρεπει να προσπερασεις ο,τι ειναι αυτο που φοβασαι για να μη γινεις αυτο που φοβασαι οτι θα γινεις αν συνεχισεις να φοβασαι.

Μοναδικη κορυφωση της συναισθηματικης συναυλιας η εφαρμογη της παγκοσμιας αρχης του Απομακρυνομενου με Πολυτιμο Συναισθηματικο Φορτιο Λεωφορειου πισω απο την Καμπυλη του Δρομου, εν μεσω συνοδειας του μανιασμενου ανεμου, το βουητο του να δινει ενα progressive τονο στην ολη φαση, ειναι ολα αυτα που ακους χωρις να τα ακους, ισως το μονο που λειπει απο την ελληνικη, η διαφορα του listen και του hear, και η αισθηση της εσωτερικης ακοης, να ακους την ενταση σαν τη γατα στο σακι των δαιμονοπληκτων να κανει γκελ απο τη μια ακρη του ιδιο-μορφου σακιου σου, μια ενταση που αφενος δεν περιμενες, αφετερου δεν περιμενες να παρεις, ικανη να σου σπρωξει τα ποδια σε βημα ταχυ, ενα δυο εν δυο, και το ηθικον κατι λιγοτερο απο ακμαιοτατο, η μουσικη δυναμωνει στα αφτια σου, να σου θυμιζει την συναισθηματικη ενταση της Jocelyn Pook, η το εξιδανικευμενο μελαγχολικο τοπιο του crimson sunset στο change of seasons του ονειρικου θεατρου, τις στιγμες της μεταβασης, απο το καλοκαιρι στον χειμωνα, ισως αυτο να ειναι και το προβλημα τελικα.

Η ζωη ειναι ή φθινοπωρο ή ανοιξη αναμεσα στους θανατους. Η διαδρομη προς το σπιτι ειναι παντα μοναχικη, παντα μετρημενη εκ των προτερων, οποια διαδρομη και να παρεις εκει θα καταληξεις. Home sweet home που λενε, και το αισθημα Μ.Μ. να κλεινει το κονσερτο των ασσυμετρων συμμετριων που σε βασανιζουν και στα χερια σου το σχημα της λογχης που αγγιξε το στηθος σου, αλλα δεν βρισκεις το κουραγιο να καρφωσεις στην καρδια σου, για να μπει το φως.

Ποτε δεν μπορεις να τα πεις ολα, παντα ερχεται το λεωφορειο να σε παρει, αλλο ειμαστε, αλλο δειχνουμε, κ αλλο νομιζουμε οτι ειμαστε, κ αραγε εσυ τι εισαι, και τι δειχνεις...?

Είπες εδώ και χρόνια :

"Κατά βάθος είμαι ζήτημα φωτός."

Και τώρα ακόμη σαν ακουμπάς

στις φαρδιές ωμοπλάτες του ύπνου

ακόμη κι όταν σε ποντίζουν

στο ναρκωμένο στήθος του πελάγου

ψάχνεις γωνιές όπου το μαύρο

έχει τριφτεί και δεν αντέχει

αναζητάς ψηλαφητά τη λόγχη

την ορισμένη να τρυπήσει την καρδιά σου

για να την ανοίξει στο φως.

Σεφερης

Ο κοσμος σας...

2008-02-09T16:30:00.000+02:00

απο τα 411

2008-02-06T12:02:00.000+02:00

71. Ειναι εξισου σημαντικο το χαος
72. Δινει αξια στην ταξη
73. Δινει ταξη στην αξια
74. Το χαος ειναι ομορφο
75. Αναλωνομαι στο χαος
76. Η ηδονη του χαους ειναι που με αναλωνει
77. Και ολοι μιλανε για ταξη και διαταξη κ παραταξη και συνταξη
78. Ταγμα ειναι να εισαι ταγμενος ειπε ο ταγματαρχης
79. Ταγμενος δεν μπορω να ειμαι πουθενα
80. Αν ειμαι ταγμενος στο χαος που ειμαι ταγμενος?
81. Λεξιπλαστη βοηθησε με γιατι δεν εχεις λεξη για τις εννοιες στο κεφαλι μου
82. Το χαος διαστελλεται
83. Δεν το χωραει το μυαλο μου
84. Και ολα γυριζουν προς τα πισω
85. Και στο 6 σου γεννιεμαι ξανα.
86. Μα θελω να παω ακομα πιο πισω.
87. Στο τελος του χρονου ολα θα πηγαινουν αναποδα.
88. Ετσι ειπανε
89. Χαοτικα μυαλα.
90. Ολα κυκλος ειναι.
91. Το συμβολο του χαους και της ταξης.
92. Το νομισμα με τις δυο πλευρες του Εαυτου.
93. Ο Εαυτος μου
94. Κ εσυ

Ανεπιγραφο

2008-01-20T20:23:00.000+02:00

Ανεπιγραφο και ανεγγιχτο κομματι του εαυτου μου, σε βλεπω μα φοβαμαι να περασω την πυλη με τα χρυσα ακατανοητα συμβολα, περιεργο μου φαινεται που βρισκω χρυσαφι εδω, δεν επρεπε να υπαρχει κατι που να μη χαλαει και να μην αλλαζει, και στεκω εδω να τα κοιταω και να μην μπορω να καταλαβω τι σημαινουν... Κ ας ξερω τι κρυβεται απο πισω, φοβαμαι να μπω, φοβαμαι και στεκομαι να κοιταω, να κοιταω αλλα να μη βλεπω...
Οχι ακομα προφανως..

Aoua

2008-01-11T21:47:00.000+02:00

You’re always ahead of the game I drag behind You never get caught in the rain When I’m drenched to the bone every time You’re the first one to swim across the Seine I lag behind You’re always ahead of the game While I drag behind I drag behind I drag behind I drag behind I drag behind You’re always ahead of the pack I drag behind You posses every trait that I lack By coincidence or by design You’re the monkey I’ve got on my back That tells me to shine You’re always ahead of the pack While I drag behind I drag behind I drag behind I drag behind I drag behind I drag behind I drag behind I drag behindI drag behind You’re always ahead of the rest When I’m always on time You got As on your algebra tests I failed and they kept me behind I just gotta get off my chest That I think you’re divine You’re always ahead of the rest While I drag behind I drag behind I drag behind I drag behind I drag behind I drag behind I drag behind I drag behind I drag behind

Αποκρυφιστικα

2008-01-02T01:20:00.000+02:00

411 DUAT [3x137p] [21° Scorpio] AHMANITE I (Word Theme): That which is wet, to take a bath. To be immersed in the emotional dream world, to enter the duat or star world. To incarnate in a water sign. Desolation and emptiness, to be dead, in debt, in the Duat. That which is proven, that which is affirmable, to solve something, to improve something. The duat as a palace of delight for the righteous. AHMANITE II (Zodiacal): 21° Scorpio - Cancer LIFE FORCE REVERBERATIONS. Build, invest, cuddle, steadfast, live, Marriage Supper, Shekinah Wings, Jade Stalk, trumpet, Godfather, nursery, Bearded Countenance. Restitution, cycle, valid, weekday, new, solve, transition. Dumea, evil, vile, terrible, pain, harass, leech, hijack, failure, coercion, poverty, jam, jail, debt, desolation, emptiness, slap, Duat. Leggy, cheeky, to desire, veil, outermost, dumb, maya, array, soma, chloroform. AHMANITE III(# Multiples): SUNS AHMAN as a FLORAL BATH preparatory to entering the DUAT. English Words: DUAT, AFFIRM, ACCORDION, AMOS, ALPS, ARCHIPELAGO, BATH, BUCKSKIN, BORDELLO, COERCION, DEBT, DOORBELL, FLORAL, IMPROVE, MACROPHAGE, LOUSE, MEMORANDA, NORMAN, OSWALD, PHYSIC, PROVEN, SEOUL, SLAP, SOMA, SOLVE, SQUAD, VET, WET, WHIPSAW. Hebrew Words: HIKL RTzVN Palace of Delight; THV desolation, emptiness; ThBT 4th month. Egyptian Hieroglyphic: 411 IAT Rank, dignity. (Hiero: VI:35); DUAT Underworld, dream world. (Hiero: XIII:36); IAT Zone, district. (Hiero: XVI:25); IAT Standard, platform. (Hiero: XVI:58)

Opeth---Hours of wealth---Ouch 2

2007-12-30T13:52:00.000+02:00

Found a way to rid myself
clean of pain
And the fever that's been haunting me
Has gone away
Looking through my window
I seem to recognize
All the people passing by
But I am alone
And far from home
And nobody knows me
Never heard me say goodbye
Never shall I speak to anyone again
All days are in darkness
And I'm biding my time
Once I'm sure of my task
I will rise again

Ouch

2007-12-30T13:33:00.000+02:00

I was told that if you dream of the next world
you‘ll find yourself swimming in a lake of fire...

Dream Theater

Επειδη εχω νευρα

2007-12-30T13:19:00.000+02:00

For everything you do I'd like to swallow you And everyday I'm gonna blame you Even If you jutify Every fuckin bullshit lie It only makes me want to break you You pull be down And you crucify my name You make me insane It's broken now Don't ever look my way Don't even think I'm playin Cause I fuckin hate you You're such a liar I love to hate you You're all the same to me When you repeatedly Take advantage of me The only thought I get of you Sickens me Everybody knows your fake You're everything I fuckin hate And I'm everything you'll never be You pull be down And you crucify my name You make me insane It's broken now Don't ever look my wayDon't even think I'm playin Cause I fuckin hate you You're such a liar I love to hate you You're all the same to me I fuckin hate you You're such a liar I love to hate you You're all the same to me Fuck you Fuck you Fuck you Fuck you You pull be down And you crucify my name You make me insane It's broken now Don't ever look my way Don't even think I'm playin Cause I fuckin hate you You're such a liar I love to hate you You're all the same to me And I fuckin hate you You're such a liar I love to hate you You're all the same to me Fuck you Fuck you Fuck you Fuck you

*******---part 2

2007-12-29T03:10:00.000+02:00

Ολες οι αληθειες και το ψεμα
στα ματια σου
Ολες οι χαρες κ η λυπη
στα ματια σου

παντα
ζεστο το αιμα σου το βλεμμα σου παγωμενο
ποτε

Αιωνια συμμετρια των ασυμμετρων
πραγματι, η ζωη
κυκλοι τα μυστηρια των μυστηριων
εντος τετραγωνων λογικης μνημειων

κ ομως ποτε δεν ταιριαξαμε
κ ας ειμαστε η λυση στο αλυτο

δεν μπορω να τ αποδειξω, κ ας μη το ψαχνω με χαρτι
κανονα και διαβητη

κοιτω ψηλα προς του θεου το σπιτι
καποια πραγματα
πρεπει
απλα να ειναι

Ετσι κ εμεις
σ ακρη κοκκινης κλωστης, σε οδηγω κ μ΄οδηγεις

οι κολλες λευκες χωρις γραμμες
φαυλους κυκλους παλευω
να τετραγωνισω
κ αν νικησω, δεν ξερω
τι θα κερδισω, δεν ξερω
κ αν θα γυρισω, δεν ξερω
κ αν αξιζει;
δεν ξερω

*******---part 1

2007-12-20T21:49:00.000+02:00

Ειναι η αισθηση του κενου, κενη, τοσο καινη
κ αν ειναι αυτο αδοκιμο σε χρονο αχρονο
κ ανυπαρκτο, ισως, χρονο τοσο σχετικο, σαν κενο χρονου
η χρονο κενου
κ αν γυρω μου οι απειροι χρονοι σας
χτυπουν ακαταπαυστα ρολογια, κανενα με το αλλο ιδιο
πουθενα η ιδια στιγμη
η κοινη στιγμη
κ αν το σκεφτεις δεν δυναται
να υπαρξει κοινη στιγμη, σε ενα κοσμο που ορισε το Χρονο
που χωρισε το μονο
που ειχε σιγουρο μαζι του, ελευθερια του νου
για να το κλεισει σε κυκλους μ αριθμους
και να φτιαξει αντιπαλο που να νικησει ξεχασε το πως

δεν ειναι μελαγχολικο??

κ εγω εδω κουφος τυφλος να μην ακουω και βλεπω
τους χτυπους
σου χρονε αχρονε κ αηττητε
Εδω στον Αδη,
στη σιωπη και στο σκοταδι
μονος μα ελευθερος
μα μονος

Anathema--Make it right FFS

2007-12-16T12:59:00.000+02:00

I know that I want you
I know that I need you
But I cant pretend that
This ll make it right
You whisper your name
But I cant hear you
Dont leave me behind
Lend me your hand
I can feel them
I think they're closing in
Don't leave me behind
Lend me your hand
Let me feel you
By my side
Be where I can hear you
I long to feel

Dedicated...

2007-11-28T11:52:00.000+02:00

Drink up baby, stay up all night With the things you could do You won't but you might The potential you'll be that you'll never see The promises you'll only make Drink up with me now And forget all about the pressure of days Do what I say and I'll make you okay And drive them away The images stuck in your head The people you've been before That you don't want around anymore That push and shove and won't bend to your will I'll keep them still Drink up baby, look at the stars I'll kiss you again between the bars Where I'm seeing you there with your hands in the air Waiting to finally be caught Drink up one more time and I'll make you mine Keep you apart, deep in my heart Separate from the rest, where I like you the best And keep the things you forgot The people you've been before That you don't want around anymore That push and shove and won't bend to your will I'll keep them still

Faust, Mephistopheles, The Will O’ The Wisp (In alternating song.)

2007-11-24T14:11:00.001+02:00

We it seems, now find ourselves.
In the sphere of dreams and magic,
Do us honour, guide us well
So our journey will be quick,
Through the wide, deserted spaces!
Tree on tree now shift their places,
See how fast they open to us
And the cliffs bow down before us,
And their long and rocky noses,
How they whistle and blow, for us!
Through the stones, and through the grasses,
Stream and streamlet, downward, hurrying.
Is that rustling? Is that singing?
Do I hear sweet lovers’ sighing,
Heavenly days, is that their babbling?
What we hope for, what we love!
And the echoes, like the murmuring
Of those other days, are ringing.
‘Too-wit! Too-woo!’ sounding nearer,
Owl there, and jay, and plover,
Are they all awake above?
A salamander in the scrub, he’s
Long of leg, and fat of belly!
And every root like a snake,
Over sand and rock all bent,
Stretches with a strange intent,
To scare us, of us prisoners make:
From the gnarled and living mass,
Stretching towards those who pass,
Fibrous tentacles. And mice
Multi-coloured, lemming-wise,
In the moss and in the heather!
And all the fire-flies glowing,
Crushed together, tightly crowding,
In their tangled cohorts gather.
Tell me, are we standing still,
Or are we climbing up the hill?
All seems spinning like a mill,
Rocks and trees, with angry faces
Lights, now, wandering in spaces,
Massing: swelling at their will.

Garuda

2007-11-24T13:52:00.000+02:00

"You whose wing feathers shake the 3,000 galaxies, dancing with a blazing beak, by merely flapping your wings you instantly destroy the tree types of spirit possession, I praise the controller, Garuda" - Lama Zopa

Απο τα ονειρα---2

2007-11-24T13:45:00.000+02:00

Ξυπνησε πρωτος, δεν μπορουσε να κοιμηθει πολλες ωρες οταν βρισκοταν σε διακοπες, Μπορουσε να μαντεψει τον δυνατο νησιωτικο ηλιο απ’εξω, τον ηλιο που δεν χαριζοταν, σε καμια σκια, σε κανενα ψεμα. Κοιταξε γυρω του, το δυνατο φως πεφτοντας στην σκηνη του, που ειχε ενα εντονο πορτοκαλι χρωμα, εδινε αυτον τον τονο στο εσωτερικο της, και καθετι που βρισκοταν μεσα, επαιρνε ενα χρωμα σαν απο καλλιτεχνικη φωτογραφια ταξιδιωτικου οδηγου. Διπλα του, εκεινη, ταξιδευε ακομα, ποιος ξερει σε ποιους απεραντους, πολυχρωμους ονειρικους κοσμους, τοσο μα τοσο αληθινους…
Όπως και αυτή ακριβως η στιγμη. Κρατησε την ανασα του για να ακουσει τη δικη της, και ηταν μια τελεια στιγμη σιωπης, ακινησιας, γαληνης, αυτη ηταν εκει, πρωτη φορα τοσο κοντα του, αναμεσα σε μερικα ρουχα, τυλιγμενη με ενα λεπτο τζιν μπουφαν, τα μαλλια ανακατεμενα, να μοιαζουν τοσο απαλα... Θυμιζε βρεφος, αγκαλιαζοντας σφιχτα τα μαζεμενα στο υψος του στηθους ποδια της. Και ηταν κι αυτη η αποκοσμη πορτοκαλι ατμοσφαιρα, η ζεστη, το κυμα που ακουγοταν απ’εξω… Δεν θα μπορουσε να ειχε ζητησει περισσοτερα απο… Σκεφτηκε οτι δεν θα μπορουσε να πει το Θεο, δεν πιστευε, τουλαχιστον οχι οπως το εννοουσαν οι αλλοι.

Απο το συμπαν, του αρεσε αυτη η λεξη.

Την ξανακοιταξε με απιστευτη τρυφεροτητα, και το χερι του γλιστρησε ηρεμα, ησυχα, αυτη τη φορα δεν θα εκανε λαθος και το ηξερε, ηταν η ευκαιρια του να επανορθωσει.
Ενιωσε ενα ριγος να περναει μεσα απο τις ακρες των δακτυλων του σε ολο του το κορμι, και μια ανειπωτη συγκινηση καθως χαιδεψε αερινα, αυτη ειναι η λεξη, αερινα τα καστανα μαλλια της, τοσο απλα, τοσο τρυφερα, και τρομαξε καθως την ειδε να παιρνει μια βαθια ανασα, και ποσο περισσοτερο τρομαξε οταν εκεινη ανοιξε τα ματια της και τα καρφωσε μεσα στα δικα του…

Και εκεινος περασε ακομα μια φορα το χερι του μεσα απο τα μαλλια της.

Και εκεινη, σχηματισε με τα χειλη της και το προσωπο της και τα ματια της, μια εκφραση που εκεινος δεν μπορεσε αμεσως να συνειδητοποιησει οτι ηταν χαμογελο, ναι, του χαμογελασε και ξανακλεισε τα ματια…

Ετσι, τοσο απλα.

Προσεχτικα για να μην την ξυπνησει, φορεσε μια μαυρη μπλουζα και βγηκε εξω.

Απ'τα ονειρα

2007-11-24T13:35:00.000+02:00

Η νυχτα επεσε ζεστη, υγρη… Ειχαν καθισει διπλα διπλα στην αμμο, και κοιταζαν την θαλασσα, ηρεμη να γινεται ένα με τον σκοτεινο οριζοντα. Εκεινος επαιζε με την αμμο, την εσφιγγε στη χουφτα του, την αφηνε να τρεξει αναμεσα στα δακτυλα του και σκεφτοταν, σκεφτοταν ακαταπαυστα…. Εκεινη ενιωθε περιεργα, αμηχανα, όπως και κάθε φορα που ηταν μαζι του. Δεν μιλησαν για αρκετη ωρα, κοιταζαν μακρια, σε βαθη απροσμετρητα, μεσα στην ψυχη τους κοιταζαν, και οι δυο…
«Ξερεις, παντα με τρομαζε η θαλασσα τη νυχτα» ειπε αυτος χωρις να την κοιταξει. Φοβοταν. Αυτος την ειχε καλεσει να ερθει να τον βρει στο νησι, δεν περιμενε όμως να ερθει τελικα, και μονη της. Εστω και για δυο μερες. Όταν την ειδε να κατεβαινει από το πλοιο η καρδια του πεταξε, βρισκοταν στον παραδεισο του…
Και τωρα βρισκονταν διπλα διπλα σε αυτή την παραλια που ειχε ανακαλυψει το προηγουμενο καλοκαιρι, κρυμμενοι πισω από ένα μεγαλο βραχο, με χοντρη αμμο και με το κυμα να σκαει ηρεμο μπροστα τους. Του ειχε ζητησει ένα γαληνιο μερος, και της το βρηκε. Και τα αστερια θα κατεβαζε αν του το ζητουσε εκεινη τη στιγμη. Και οποιαδηποτε στιγμη.
«Σ’αρεσει εδω;» τη ρωτησε και την κοιταξε αυτή τη φορα.
« Ναι, είναι ησυχα.» ειπε χωρις να ανταποδωσει το βλεμμα του. «Τι νεα λοιπον;
Χαμογελασε. Η ιδια παντα μεθοδος. Ηξερε πως εκεινη ενιωθε αβολα εκεινη τη στιγμη. Παντα το ιδιο. Ξανακοιταξε τη θαλασσα. «Ηρεμω, εχω βρει τον εαυτο μου, ειχα αναγκη πραγματικα να μεινω μονος. Είναι ομορφα εδώ, αν και λιγο μονοτονα. Ιδανικα παντως για εσωτερικη αναζητηση»
«Για αυτό ηρθες εδώ δηλαδη;»
Την ξανακοιταξε. «Θεε μου, είναι ομορφη» σκεφτηκε κοιταζοντας τα καστανα μαλλια της να πεφτουν χαλαρα δεμενα πανω στο λαιμο της, το βλεμμα του σταματησε πανω στα χειλη της, πανω στη μυτη της, πανω στα ματια της. Ηταν πανεμορφη, κι ας ηταν το κατω χειλος της λιγο πεταχτο, κι ας εκρυβαν τα γυαλια της εκεινα τα απιστευτα εκφραστικα ματια της. Εκεινος το ηξερε πρωτος από ολους, ότι ηταν μια εσωτερικη ομορφια, μια λαμψη, μια απιστευτη γοητεια που εβγαινε από μεσα της. Είναι δυνατον να το βλεπει μονο αυτος?
Μιλησαν όπως συνηθως, για όλα… Για όλα εκτος από εκεινα που κραταγαν και οι δυο σε μια γωνιά του μυαλου τους.
Κι εκεινη ενιωθε ομορφα, παραδοξως ομορφα κοντα του, κι ας μη του το ειχε πει ποτε. Της αρεσε ο τροπος που επικοινωνουσαν, της αρεσε να περιμενει λιγο το βραδυ πριν κοιμηθει μηπως της στειλει καποιο μηνυμα, της αρεσε να είναι εξω και να βλεπει μια κληση στις 3 το πρωι από εκεινον, της αρεσε που κάθε φορα που τον σκεφτοταν την επαιρνε τηλεφωνο, της αρεσε που ηταν διπλα της εκεινη τη μερα στην κηδεια του φιλου τους και δεν μιλαγε , της αρεσε που ένα άλλο βραδυ τον ειχε παρει τηλεφωνο και εκεινος ετρεξε να τη βρει, που δεν ηταν καλα, την ειχε ηρεμησει, την ειχε κανει να γελασει. Δεν του ειχε δειξει οτιδηποτε, το ειχε σκεφτει βεβαια, δεν θα μπορουσε να ηταν αλλιως, καποια πραγματα δεν αλλαζουν.
Μα ειχε αποφασισει να παει να τον βρει, εστω και για ένα σαββατοκυριακο. Ηταν μια εσωτερικη αναγκη, ένα καλεσμα. Διακοπες ηταν στο τελος, και δεν υπηρχε περιπτωση να περασει ασχημα. Και του ειχε ζητησει να μη βγουνε καπου με κοσμο και παραξενευτηκε που αυτός φανηκε σχεδον ανακουφισμενος. Και καθονταν τωρα αντικρυστα και επιασε τον εαυτο της να του μιλαει για καθετι που την βασανιζε, όπως ο αμαρτωλος μιλαει στον εξομολογητη του, και εκεινος την κοιταζε βαθια μεσα στα ματια και ειχε εκεινο το βλεμμα παλι, το πονεμενο, το τρυφερο… Φοβοταν μηπως πει εκεινος οτιδηποτε και χαλασει τη στιγμη. Εχει ταλεντο σε αυτό, σκεφτηκε μεσα της.
Ένα μετρο όμως μακρια της, και εκεινος σκεφτοταν το ιδιο. Ακουγε τα παντα, και δεν ηθελε να μιλησει. Τρομαζε μονο και στην ιδεα του να την απογοητευσει. Ηταν από εκεινες τις μαγικες στιγμες, οπου δυο συμπαντα χυνονται το ενα μεσα στο άλλο, από βλεμμα σε βλεμμα. Εκεινη τον κοιταζε στα ματια, σταθερα, εδώ και ένα τεταρτο περιπου και του μιλαγε. Ηταν σπανιο αυτό, σκεφτηκε, δεν επρεπε να παρει το βλεμμα του μεσα από το δικο της. Δεν επρεπε, απλα.
Μεσα στο μυαλο του ετρεχε με τρομαχτικη ταχυτητα ένα ολοκληρο βιβλιο από σεναρια, να, της επιανε τα χερια, να, ξαπλωνε πισω στη αμμο, και ξαπλωνε εκεινη στο στηθος του, να, της επιανε τα χερια και τη φιλαγε στο στομα, και ξαπλωναν πανω στη δροσερη αμμο αγκαλια…

Να, τωρα εκεινη σηκωθηκε και του ειπε «Παμε;»

Την ξανακοιταξε στα ματια, εκεινη τιναξε το κεφαλι προς τη θαλασσα, και ο ανεμος της φυσηξε το προσωπο.

«Παμε.»

4/11/07, Δ Θαλαμος, μεσα στο σκοταδι

2007-11-17T17:36:00.000+02:00

Ω μεγα μυστηριο παραληρηματικου φωτος που με γεμιζει με κενο λαμψης και βομβο στ αυτια οταν μπροστα μου σκας σαν πεμπτουσια ζωης, εκκωφαντικος ηχος σιωπης που με κανει να ακουω τα παντα και τιποτα πια δεν με φτανει οταν στο τιποτα τα παραδοξα φτανω και τη θεα του εαυτου μου αγγιζω με τα δαχτυλα κρυα σαν το γυαλι του καθρεφτη και το αιμα ζεστο, το αιμα που πεφτει σαν το αιμα του ψευτη που την αληθεια λερωνει σαν πρωταγγιξει, μα μετα ο ηλιος παγωνει, και το χιονι δεν λιωνει, το κοιτας παλι μονη, -μη δεν ειναι κ αυτο αληθινο?- κ αν τα ματια σου λαμπουν σαν την νυχτα που κλεινουν κ αν τα αστρα σου φεγγουν κ μετα τρεμοσβηνουν σαν σταγονες ζωης μεσα σε θαλασσες πονου, κ αβασταχτης μεθης, δεν πειραζει, πιο πολυ με τρομαζει που η σκεψη σου μοιαζει με πηγαδι του χρονου που ταξιδι με παει στο τρενακι του τρομου πισω στα επομενα απο αυτα που ητανε να 'ρθουν, η ματια σου θα ειναι παντα εκει να με κοβει, σχημα να δινει σε οτι ειμαι, καθρεφτης που αγγιζω και τη θεα του εαυτου μου παραδοξα φτανω και με πνιγει το κρυο σαν τη δυναμη χανω να κοιταξω στα ματια αυτο που ξερω οτι βλεπεις γιατι δεν ειμαι εγω, ειμαι αυτο που αφησαν χιλιετιες αγαπης απο αλλες ζωες - ουτε εσυ τις θυμασαι- κ αν δεν ξερεις μαθε, πως την κολαση τουτη την αγαπω σαν κ εσενα απο τοτε που γεννηση ηλιου τρεμαμενου ειδαμε πιασμενοι απο τρεμαμενα χερια και ξερω πως μου'πες θα μαι παντα δικη σου κ εκλαψες, μα δεν σε πιστεψα για δεν θα κλαιγες αν αληθεια το πιστευες, δεν θα φοβοσουν το χρονο που πληγες μας αφηνει κ η ωρα σαν ερθει να τολμησω και παλι, μη μου κλαψεις και παλι, αγγιξε μου το μεσα της παλαμης που γραφει μυστικα απ το βιβλιο που μας εφερε εδω και θυμησου για παντα πως τ αστερια που τρεχουν να κρυφτουν απ εκεινο που και το συμπαν τρομαζει και το κανει να τρεχει, δεν ξεχνανε ποτε την αγαπη που μοιαζει με σιωπη που κουφαινει, και με λαμψη και βομβο, και πως καποια στιγμη θα ναι ολα γλυκα.
Ξανα.

Α ρε Madeleine τα ειπες ολα παλι...

2007-10-13T22:03:00.000+03:00

I'll look around
Until I've found someone
Who laughs like you
I know somewhere
Spring must fill the air
With sweetness just as rare
As the flower
That you gave me to wear
I look around
And when I've found someone
Who laughs like you
I'll know this love
I'm dreaming of
Won't be the old love
I always knew
I know somewhere
Love must fill the air
With sweetness just as rare
As the flower
That you gave me to wear
I look around
And when I've found someone
Who laughs like you
I'll know this love I'm dreaming of
Won't be the old love
I always knew

Κατι απο flashback λιγο πριν φυγω...

2007-10-07T14:13:00.000+03:00

...σε σκοτεινους τοπους κατατρεγμου και φοβου, οπου ψεμα και αληθεια χανουν το νοημα τους για να γινουν δηλωση σε αμνημονες που μενει να στοιχειωνει μονο τον εαυτο μου, καπου κατω απο το Φαινομαι, εκει οπου η Αμφιβολια και η Αγωνια για την υπαρξη, τη δικη μου και τη δικη τους, γινεται βαριδι που με σερνει πιο βαθια σε μια αβυσσο, Πηγαδι με σκοτεινα αγαλματα κρεμασμενα στα τοιχωματα, αγαλματα με τη μορφη μου, τις μορφες μου, τα απειρα προσωπεια της ζωης μου, Πηγαδι οπου πεφτω ουρλιαζοντας και ακουγοντας την ηχω των κραυγων μου – τη φωνη των Στοιχειων και των Δαιμονων μου, κι αυτά να πετανε γυρω μου σε ενα τρελλο Χορο και να με ακολουθουν στην Πτωση μου στον Καθρεφτη που καθρεφτιζεται στον αλλον Καθρεφτη ως το Απειρο της αναμνησης, ναι, τωρα θυμαμαι, και ξεχναω οτι πεφτω, θυμαμαι πως πεταω, ελαφρος σαν το φως που χρωματιζει τα ασημενια νερα τα λουσμενα απο το σεληνιακο προσωπο σου ψηλα στον ουρανο, γυρω Σιωπη και σιωπη και Σιωπες και –Σιωπη!! κατι ειναι εδω...δεν ειμαστε μονοι, Εκεινο, ερχεται, χαμογελαει, στεκεται και με κοιταει, καταλαβαινει, παντα καταλαβαινει, πεφτει πανω μου, με κοβει, με χαρακωνει, με σηκωνει ψηλα, πιο κοντα σου; πανω απο την Ασημενια Λιμνη βλεπω τον Εαυτο μου μεσα απο το σεληνιακο χαμογελο σου, σταγονες αιμα σταλαζουν, αηχα, αχρονα, για να γινει κοκκινο το νερο, να επιστρεψει ο Φοβος… Ο Φοβος επιστρεφει, το Φεγγαρι χανεται,αχτιδες Σκοταδι και σταγονες Αιμα, και εγω παλι στο κενο να πεφτω, μεσα στη Λιμνη, καθρεφτης της Ψυχης μου που γινεται κομματια αχτιδες φεγγαριου ματωμενες και εγω να βυθιζομαι σαν πετρα, αγκαλια με Εκεινο, το μικρο κοριτσακι που το λενε Μοναξια, με καρφωμενα τα νυχια του στο λαιμο μου και τη φωνη της στ’αυτια μου να θρυμματιζει τη θεληση μου, γελαω, βυθιζομαι ως το αντιδιαμετρικο της Σεληνης, το αστρο το ντυμενο με τα 6 νεκρα ροδοπεταλα, το Μαυρο Αστερι, υγρη σφαιρα απο Μισος, απο Πονο, απο Εγωισμο, κλεινω τα ματια μου και ανοιγω τα χερια καθως με παιρνει μεσα του, δεν βλεπω, δεν ακουω, πνιγομαι, πεθαινω και πεθαινω ξανα, ανοιγω τα ματια, τα ιδια ματια αλλα ειμαι Αλλος και παντα ο ιδιος με αλλου τα ματια, γυρω Φως, Σκοτεινο Φως και Φωτεινο Σκοταδι, σε μια ατελειωτη σπειρα στροβιλιζομαι γυρω απο τον εαυτο μου, με τραβαει ενα σκοτεινο τουνελ, ο Χρονος τρεχει, τα Παντα τρεχουν, και στην ακρη του Εκει κατι που λαμπει, ενα κομματι του ραγισμενου καθρεφτη Εκει, στο Σκοτεινο δωματιο στην ακρη του Ονειρου, Εκει, τα ματια του, τα ματια μου, Εδω, Εγω σπασμενος...
Ο,τι σαλευει στο σκοταδι το ακουω, Χιμαιρα της οποιας κομματι ειμαι κι ολοκληρο μαζι, στο τερμα μονος με το Κτηνος που ξυπνα, κοιταζω τα ποδια μου, νιωθω το δερμα μου σκληρο, νιωθω τα φτερα μου και τις δυο καρδιες μου να χτυπουν με ενα χτυπο, τα ματια μου μαυρα, η ανασα μου φωτια, μαγεμενος απο ολα εκεινα που δεν φαινονται, ξεσπαω...
Οι Δαιμονες τρομαξαν, τα αγαλματα επαψαν το τραγουδι τους, τα Στοιχεια σκορπισαν, μονο η Κραυγη μου ακουγεται, να σε φωναζει κι ας μην ειναι η Φωνη μου, μην απαντησεις σε ικετευω, δεν ξερεις και δεν φοβασαι, η Καταρα θα σε φτασει κι εσενα...
Δειξε μου το δρομο για το Φως, γινε το Φως γιατι ειμαι το Σκοταδι και σε εχω αναγκη πιο πολυ απο ποτε... Μην φωναζεις ομως, ο Δρακος ξυπνησε...

Ξυπνησα.

Και ερχομαι για την ψυχη σου.

Semper Occultus

2007-10-05T22:33:00.000+03:00

Ματια ανοιχτα. Σωμα ακινητο. Χερια μουδιασμενα, ποδια μουδιασμενα. Καρδια σε εκσταση, μυαλο σε δινη.

Ποναω και ονειρευομαι.

Ονειρευομαι και ποναω.

Γραφω λιγο πριν το τελος και βλεπω ξανα την αρχη των πραγματων, με άλλο ματι αυτή τη φορα, για πρωτη φορα, παρολο που εχω περασει πολλες φορες από δω.

Δεν αρκουν τα ματια για να δεις.

Κλεινω τα ματια. Θυμαμαι.

Παντα το ιδιο. Εγω. Κάθε μερα Εγω, παλι από την αρχη, ποτε ως το τελος. Παραλληλα συμπαντα, ανθρωποι Απειροι, απειρος και εγω, απειρα τα ματια τους, απειρα τα ειδωλα του εαυτου μου τα καθετα κομμενα, τα τελεια διαχωρισμενα, όλα αληθινα και όλα ψευτικα.
Όλα ζωντανα μεχρι εκεινη την Ωρα.

Παντα το ιδιο. Εγω. Κάθε μερα Εγω, παλι από την αρχη, ποτε ως το τελος. Επιθυμιες δαιμονων, καρδια Αγγελων, μυαλο Δουλου, ψυχη Θεου, σωμα Ανθρωπου. Ανισορροπα τα μερη, ασυμμετρο το συνολο, σκεβρωμενο το μαχαιρι Σου Κυριε, εκοψε οριζοντια, ατσαλα, το Σχημα μου.
Δεν ντρεπομαι μεχρι εκεινη την Ωρα.

Παντα το ιδιο. Εγω. Κάθε μερα Εγω, παλι από την αρχη, ποτε ως το τελος. Ματια μαυρα που θα θελαν να είναι πρασινα, που κοιτανε με παρασταση Δυναμης, για Δυναμη και στο βαθος τρεμουν δυνατα και ασταματητα, ψαχνουν Αγκαλια, δυο υγρα χειλη και δυο καρδιες να χτυπανε με τον ιδιο ρυθμο, για παντα.
Δεν πιστευω μεχρι εκεινη την Ωρα.

Παντα το ιδιο. Εγω. Κάθε μερα εγω, παλι από την αρχη, ποτε ως το τελος. Ιδανικα υψηλα από ανθρωπους Χαμηλους, νεκρα πλασματα και αξιες σαπιες από σελιδες βιβλιων που ουτε καν διαβασαν, βιαστικες ματιες στις αδειες μερες που τελειωνουν στο μπανιο με μια πενταλεπτη συνηθεια που προσπαθει να θυμισει ηδονη.
Δεν νιωθω μεχρι εκεινη την Ωρα.

Ανοιγω ξανα τα ματια. Όπως εκεινη την Ωρα.

Σωμα ακινητο. Χερια μουδιασμενα, ποδια μουδιασμενα. Καρδια σε εκσταση, μυαλο σε δινη.

Και θυμαμαι ξανα.
Θυμαμαι τη ζωη όπως την ηθελα.
Θυμαμαι τη ζωη όπως την ονειρευτηκα, ονειρευομαι τη ζωη όπως τη θυμαμαι από άλλες ζωες που ξεχασα, ονειρο γλυκο, μια πορτα που ανοιγει για να περασω και να σηκωθω ψηλα, από εκει που επεσα μαζι Του
Κοιταω ψηλα.

Ποναω και ονειρευομαι.

Ονειρευομαι και ποναω.

Ποναω και ζω.

Ζω.

Σκεφτομαι τωρα, λιγο πριν το τελος, ότι ολες μου τις μερες τις εζησα περιμενοντας αυτή τη στιγμη μεσα στη νυχτα.

Εθισμενος στο ονειρο, μαλλον αυτό ειμαι.

Ασκηση οπτικης για συγκεκριμενα ατομα

2007-08-06T03:44:00.000+03:00

ςηκιτπο ησηκσα αιμ ηλλΑ

2007-07-25T03:21:00.000+03:00

?ατωρπ ιεσυδ ιεχε αν ςιρωχ ςοιλη ςανε ελιετενα αθ εγαρα ςωΠ
…υομ ηχυψ ωσητωρ εσ ημ αν ωροπμ νεδ ,αιλακγα εμακητσαριομ υοπ ςοναρυο ο ςονιεκε ςωπό ,υομ ςωφ οτ όπα νυονωταμ αν ςειοννε ,ςυοπωρθνα ,ανεμιεκιτνα ,ατναπ ατ υομ ωρυγ ωπελβ αρωτ ςωπό ιΚ …ανεμ εσ ςευετσιπ ,ιεσαλεγομαχ αχιΕ …υομ αρω η ιεθρε αθ ,ωλλιετανα αθ ιτό ιεπ ςεχιε υομ ημγιτσ αιοπαΚ
…ασηταρκ εσ ςεγυεφε ετοπο ιταιγ ,ιεκε νυομη νεδ ςεσαισηλπ εμ ετοπο ιταιγ ,ςεμγιτσ εσ ςοκιτσαρυοκ οσοτ ιαμονιγ ιταιγ ,ασυοπαγα ιτ,ό ασαχεξ ιακ υοτ ηραβ ατ ωβαλανα αν ιακ ομσοκ νοτ ωσωσ αν αλεθη ιταιγ ,ςεσυοτιοκ εμ ετοπο αιταμ ατ ανωλημαχ ιταιγ ,ύλοπ οσοτ ασηγρα ιταιγ ,ανεσ εσ ωσηγηξε αν ιεχε αισαμηΣ .υλοπ οσοτ ιαμοζαιον υοπ ανεσ αιγ ανακε αγιλ ασοπ οτ ιαμοναβμαλιτνα υοπ ,ήτυα ικ νασ ςεμγιτσ νυοχραπΥ
.ανεμσινορχορετε ατναΠ .αιταμ ατσ αζατιοκ εσ αθ αρωτ ςωμό ,ησητναπα ωχε νεδ ιλαΠ .ωτακ ωζατιοκ αν ασιχρα ιακ ωρεξ νεδ ασητναπα υοΣ .ςυολο εμ υομ οτυαε νοτ ωνιρκγυσ ιταιγ ςεσητωρ εμ ςελλαορπ ςιΤ
…ςονομ οσοτ ςωμό ,αμεψ ιανίε νεδ ,ωρεξ οτ ότυα ,ιαν ,ςοκιδανομ ιακ ,ςονομ οσοτ ιλαπ ασωινε εσωρεμηξ ςιλομ ςωμό ικ ,εσηρογηραπ εμ ήτυα ηψεκσ η ότυα ιακ νασ υδαρβ ανέ ,ςοκιδανομ ιαμιε ,ςονομ ιαμιε νεΔ .αμεθ ολλά ανέ ιανίε ότυα αλλα ,ανεσ εμ ονομ ιχό ιαΚ
.ςυοπυτ ςυοτ ωαταρκ αν ωθαπσορπ αν οτ εμ ονορχ ύλοπ ιεσαχ ωχε ιτό ωθωιν ιακ ,ωφαργ υοσ αινορΧ .νοελπ ςωμό ςιερεξ εμ ,αμμαργ ανέ αιγ ηχρα ηληλλατακ η ιανίε νημ αν οτυα ςωσΙ“

I'm going down---part 1

2007-07-19T05:28:00.000+03:00

"Τρελλαθηκα.
Πλεον νομιζω οτι αυτη ειναι η διαφορα του τρελλου απο τον λογικο ανθρωπο, ειναι η συναισθηση της καταστασης που τους διαχωριζει. Οσο περιεργο κ αν ακουγεται, τρελλος ειναι αυτος που εχει συναισθηση της απωλειας της λογικης του... Oι υπολοιποι ειναι στην ιδια κατασταση απλα δεν το ξερουν ακομα...
Εγω το ξερω. Το μυαλο μου εχει σπασει, εδω και λιγο καιρο. Τα ματια μου βλεπουν πραγματα που ειτε δεν υπαρχουν, ειτε υπηρχαν καθε στιγμη και δεν μπορουσα να τα δω, δυσκολευομαι να ξεχωρισω την πραγματικοτητα του ΕΙΝΑΙ και την πραγματικοτητα του ΗΤΑΝ. Για το ΘΑ ΕΙΝΑΙ, ουτε λογος.
Κοιταω προσωπα, τα προσωπεια των Αλλων, και τωρα ολοι τους μου φαινονται πραγματικα φαντασματα μεσα σε μια πραγματικοτητα που δεν τους εχει προβλεψει. Κοιταω και πρωτη φορα βλεπω τους Αλλους.
Εκει ειναι που το σπασμενο μυαλο μου αρχιζει να τρεμει σαν να προκειται να σπασει σε ακομα μικροτερα κομματια. Ποναω.
Περναω διπλα σου, σε κοιταω.
Υγρα χειλη, τονισμενα ματια, βαριες βλεφαριδες, το βλεμμα που ξερει οτι αλλα ματια ψαχνουν να το συναντησουν αλλα δεν κοιταει, εσυ, ναι, με το αερατο φουστανι, χωρις τιποτα απο μεσα, το ξερω, γιατι σου ειπα, βλεπω τωρα, και παρατηρω, βλεπω οτι δεν υπαρχει κατι απο μεσα, και το φανταζομαι και το βλεπω, και σε φανταζομαι, τα υγρα χειλη, τα τονισμενα ματια σου, το βλεμμα συγκεντρωμενο σε μια εκρηξη ηδονης, και τα δαχτυλα σου, τωρα βλεπω τα δαχτυλα σου, ολα δικα μου, ειναι δικα μου... Δεν ειναι κατι αγνο, κ ισως να ρωτησεις γιατι, το αρωμα σου φταιει μαλλον... Εχεις κανει τα παντα για να προσελκυσεις βλεμματα, μπορει επειδη θες να νιωθεις ομορφη, μπορει να θες επιβεβαιωση, αλλα δυστυχως επεσες σε μενα, που ειμαι τρελλος και το ξερω, και δεν μπορω να κανω κατι γι αυτο, μονο να σε φανταζομαι στα τεσσερα, τρελλαμενη κ εσυ, τρελλος εγω, και ολα αυτα μεχρι να ανοιξει η πορτα του τρενου και να μπουμε μεσα και να κατσουμε αντικρυστα, εγω να κατσω απεναντι σου δηλαδη, εσυ δεν με βλεπεις βεβαια, δεν εισαι τρελλη για να βλεπεις, αν με κοιταξεις στα ματια ομως θα δεις οτι εγω σε βλεπω, χωρις φουστανι, με υγρα χειλη, και τονισμενα ματια, κ τα δαχτυλα σου δικα μου, και το μυαλο μου αρχιζει και ποναει, ειναι πονος το οριο κ οριο ο πονος, και πονος το συνορο του μυαλου, και ειδικα του δικου μου, γιατι οσο σε κοιταω κ το τρενο τρεχει μεσα στο σκοταδι, αυτο το ενα λεπτο, εγω αλλαξα θεση γιατι εσυ μου γυρισες την πλατη και ηρθα κοντα σου, κ με νομιζεις για απολυτα λογικο γιατι δεν μπορεις να διαβασεις το μυαλο μου,που ποναει, και περναει τα ορια, και βλεπει τα ματωμενα υγρα σου χειλη, τα ματια σου στα χερια μου, το αρωμα σου εκει να με σαγηνευει, τα δαχτυλα σου στο πατωμα, μικρα στολιδια που μονο ενας τρελλος μπορει να βρει ομορφα, ενας τρελλος με τη γευση απο σιδηρο στο στομα, και με δοντια που τριζουν στο κοκκινο του παθους που τα λερωνει, το φουστανι σου ματωμενο, και το σπασμενο μυαλο μου ματωμενο μενει εκει, στην εικονα σου και το αρωμα σου, να σκεφτεται με αμεσο τροπο πως θα καθαρισει το παντελονι που εχει λερωθει απο μεσα, σαν την ψυχη μου κ αυτο.
Σταση Τερματικος Σταθμος, δεν με κοιτας, δεν με βλεπεις, φευγεις απλα πριν σ αγγιξω και το αρωμα σου ακομα ειναι εδω, εδω στο μυαλο μου το σπασμενο, στο λογικο μου το σπασμενο..."

Sad But True παραληρηματικο

2007-07-04T12:40:00.000+03:00

Hey I’m your life I’m the one who takes you there Hey I’m your life I’m the one who cares They, They betray I’m your only true friend now They, They’ll betray I’m forever thereI’m your dream, make you real I’m your eyes when you must steal I’m your pain when you can’t feel Sad but true I’m your dream, mind astray I’m your eyes while you’re away I’m your pain while you repay You know it’s sad but true, sad but true You, You’re my mask You’re my cover, my shelter You, You’re my mask You’re the one who’s blamed Do, Do my work Do my dirty work, scapegoat Do, Do my deeds For you’re the one who’s shamed I’m your dream, make you real I’m your eyes when you must steal I’m your pain when you can’t feel Sad but true I’m your dream, mind astray I’m your eyes while you’re away I’m your pain while you repay You know it’s sad but true,sad but true I'm your dreams,I'm your eyes, I'm your pain I'm your dreams, I'm your dreams I'm your eyes, I'm your eyes I'm your pain, I'm your pain You know it’s sad but true Hate, I’m your hate I’m your hate when you want love Pay, Pay the price Pay for nothing’s fair Hey, I’m your life I’m the one who took you there Hey, I’m your life And I no longer care I’m your dream, make you real I’m your eyes when you must steal I’m your pain when you can’t feel Sad but true I’m your truth, telling lies I’m your reasoned alibis I’m inside open your eyes I’m you Sad but true

Εξασκουμενοι στη λογικη της διαφορετικης οπτικης...

2007-06-30T03:30:00.001+03:00

050 119 84 667 1 9 σε 2 πριν απο ενα μεγαλο κουλουρι χωρις σουσαμι και Μ 90 μοιρων και αμεσως αμεσως μπορεις να το βρεις στο 2107715088 και αφου διαιρεσεις με το μπλε σε μαυρο φοντο, θα καταλαβεις ευκολα ολα αυτα που φοβασαι σε ΜΙ6 μειζονα για 4 διαστασεις με αναμμενα τα φωτα. Κ οσο σκληρο κ αν ακουγεται παιξε και μη φοβασαι, αναψα και τα φωτα για να μη νομιζεις οτι μονο στα σκοταδια υπαρχει γαληνη, αυτα τα ειπε ο Φριντριχ, οχι εγω.

Αυτα.

ΧΑΖΟΛ

2007-06-29T16:10:00.000+03:00

Γλυκοχαραζει ο Αυγερινος, βασιλεψε η Πουλια... Καλημερα Εωσφορε, αρχοντα του Φωτος, εκει απο το απυθμενο σκοταδι του Τιποτα, εκει Ψηλα στα Χαμηλα, γιατι ως ειναι γνωστο τα παντα ειναι σχετικα, δεν εχει σημασια το τι βλεπεις, αλλα απο ποια οπτικη το βλεπεις... Κ απο την οπτικη του εν υπνωσει διαλογιζομενου χαπακωμενου to be πνευματικου ανθρωπου, το πραγματικο και το ονειρικο εχουν εμπλακει τοσο μα τοσο πολυ, που πλεον μπορεις να πεις οτι ειναι το ιδιο...Βεβαια ετσι αντιλαμβανεσαι την αδυναμια του συναισθητικου σου αντιληπτικου δικτυου, καθως παντα μα παντα, υπαρχει μια παραπανω οπτικη σε οτι γινεται, η τεταρτη διασταση ειναι τεταρτη γιατι προφανως υπαρχει και πεμπτη...
Προς το παρον στην τεταρτη ομως προσπαθω να αποδειξω σε ενα τσαμπι σταφυλι το ματαιο της πνευματικης αναζητησης και το ποσο βοηθανε τα ξυδια σε αυτο, και αυτο με τη σειρα του, 100 διαφορετικες αποψεις με ματια και στομα, κρεμασμενες αναμεσα σε προντολμαδες ( αμπελλοφυλλα that is, στο προντολμαδικο σταδιο) να προσπαθει να με πεισει οτι το κρασι δεν ειναι και τοσο καλο για την υγεια μου, μαλλον γιατι για τη δικη του ειναι ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ... Ειπαμε ομως, τα παντα εχουν μια οπτικη παραπανω...Το πατητηρι πιστευω πρεπει να ειναι το πλεον παραπονουμενο, και το πατανε, και το βρωμιζουν, και μενει μονο του στο τελος...
Καπου πανω απο το κεφαλι μου ιπταμενες αγελαδες εχουν κανει φωλια για ακομα μια φορα, και το φεγγαρι εχει γινει κοκκινο, παιζει απο τις πυρκαγιες, παιζει ομως και να ειναι ο Αρης που βιαστηκε να ερθει πιο κοντα στη Γη, τον Αυγουστο δεν ηταν να γινει αυτο αληθεια??? Α Α Α Α Α Α, 6Α, η μπορεις να πεις οτι ειναι 2 φορες μεγαλυτερη εταιρια απο την 3Α, και μετα να προσπαθησω να σε πεισω, οτι η ΚΟΚΑ ΚΟΛΑ ειναι η αμβροσια των θεων, καθοτι η ελληνικη εταιρια εμφιαλωσεως λεγεται 3Ε, που θα μπορουσε να ειναι και το Δελφικο Ε των ΕΛ, οι οποιοι σαν γνησιοι Ελληναρες, μαλλον θα σταματησαν σε κανα σκυλαδικο της Διαγαλαξιακης για να σπασουν κανα πιατο, η θα κολλησαν στην κινηση πριν τα διοδια της ζωνης των αστεροειδων, καθοτι καποιο αστρικο σωμα εμπνευσμενου διαλογιστη ταρωχαρτομαντη, πρωην διευθυντικου στελεχους γνωστης εταιριας κωλοχαρτων, ενεπλακη σε τριστυχημα με κομητη που μετεφερε παγο στο Α του Κυνος απο το Γ της Αθηνας, γνωστο και ως Ματι της Κουκουβαγιας, καμια σχεση με το αντιστοιχο Ματι στον αστερισμο του Λαγου, απο οπου και η γνωστη παροιμια... Και με καταλληλη διεργασια καταφερα να κανω το ακατορθωτο, να πεταω αναμεσα σε κεφτεδακια, ΧΑΖΟΛ, και μπουκαλακια με μελανι, κ ολα αυτα μαλλον γιατι το αρκουδι με βαρεσε στο κεφαλι, μαζι με το θεικο αυτο χαπι για την αλλεργια, που ανοιγει διαπλατα πορτες για εξωσωματικες δραστηριοτητες... Η μπορεις να πεις οτι κλεινει την πορτα σε οτι ΔΕΝ εχει σχεση με το μυαλο μου, αφηνοντας μονη την σκεψη μου...
Παντα υπαρχει μια οπτικη παραπανω...

Part 2---No name yet

2007-06-25T23:03:00.000+03:00

In a dream divine
I am only mine
mine
mine
My soul
and search for diamonds with flaws

Ignore my laws

Take them in your hand
hold them
keep them

In a dream divine
There shall be more, all mine
all mine

Full of flaws
yet so divine

Coldplay----Green Eyes

2007-05-30T13:19:00.000+03:00

Honey you are a rock
Upon which I stand
And I come here to talk
I hope you understand

That green eyes
Yeah the spotlight shines upon you
And how could anybody deny you
I came here with a load
And it feels so much lighter
Now I met you
And honey you should know
That I could never go on without you

Green eyes

Honey you are the sea
Upon which I float
And I came here to talk
I think you should know

That green eyes
Youre the one that I wanted to find
And anyone who tried to deny you
Must be out of their mind

Because I came here with a load
And it feels so much lighter
Since I met you
And honey you should know
That I could never go on without you
Green eyes
Green eyes
Ooh ooh ooh ooh
Ooh ooh ooh ooh
Ooh ooh ooh ooh

Honey you are a rock
Upon which I stand

Α0 Καρδια-Μυαλο Κυκλικη σε εξι στασεις

2007-05-09T21:54:00.000+03:00

Σταση πρωτη.

Ολοι ειναι παραπανω απο αυτο που φαινεται. Το ξερει ο Αποκληρος, το εμαθε με τα χρονια.

Σταση δευτερη.

Οταν κλεινουν τα ματια ανοιγουν οι ψυχες. Αγκαλια, κ οι αυρες σου να αγγιζουν τις δικες της, κ να ναι απλα το συναισθημα εκει, κλεισε τα ματια για να κλεισεις τη λογικη που κλεινει τα ματια..Τα αλλα ματια.

Δες με τα δικα σου τα ματια.
Μα εχω μυωπια.

Σταση τριτη.

Η μουσικη στ αυτια σου δυνατα. κ συνειδητοποιεις οτι τη μουσικη την ακους με το μυαλο σου, ισως τους φαινεται απλο σαν σκεψη, αλλα εσυ Αποκληρε αργησες να το συνειδητοποιησεις.

Οποιος εχει αυτια ας ακουσει λοιπον...Δεν ειναι αστειο?

Τον θυμασαι τον εαυτο σου Αποκληρε, την στιγμη που ολα επρεπε να ειναι ευτυχια, να βρισκεται ενα βημα απο τον ευρισκομενο στην ακρη του γκρεμου road runner, και ξαφνικα να καταστρεφονται τα παντα εκτος απο την ακρη του γκρεμου με το βρωμοπουλο. Κ δεν ειναι τοσο οτι σε κοροιδεψε μετα κ εφυγε, ειναι οτι οσο πλησιαζες χαμογελαγε, λες κ ηξερε.

Σταση πεμπτη.

Και απομεινε μονος να πινει μπυρες, με εναν λαγο αγκαλια, πανω σε εναν αρκουδο-αγκαλιτσα, εξω η ταμπελα με το ονομα του, μεσα το ονομα του με ταμπελα, τα πηγατε καλα κ σημερα κυριε, ετοιμαστε τη λιστα της επομενης μερας, δεν το θυμαται κ κανεις εξαλλου...Χρουμφ Παρασκουακ

Και παντα κατηγορεις τον εαυτο σου.

Σταση εκτη, αφετηρια

Σημερα η μουσικη ειχε εναν περιεργο τροπο να λεει αυτα που σκεφτεσαι. Δεν ακουω στιχους, δεν χρειαζεται, η ουσια ειναι στο δαχτυλο που χτυπαει τις χορδες του μπασου, στο ποδι του κιθαριστα που χτυπαει το ρυθμο στο πατωμα, στα ιδρωμενα χερια του drummer και στην καρδια του που συντονιζεται με την κασα. Στα υπογεια ειναι η θεα ελεγε ο στιχος, αλλα μαλλον απλα ακουγεται ωραια. Το συναισθημα που δεν μπορεις να περιγραψεις, αλλα οταν συντονιζεται σε κατακλυζει, τα δαχτυλα που χτυπανε στο πιανο, οι δυο καρδιες που στελνουν παλλομενη ενεργεια, εξω η νυχτα παντου κ πουθενα, κ πατας στην λεπτη κοκκινη γραμμη, κ σκεφτεσαι αυτο που σου ειπαν για τον πυργο των Αθηνων οταν ησουν στην πορτα του, οτι εκει εισαι ασφαλης, γιατι αν πεσει, θα πεσει απο την αλλη, οπου θα υπαρξουν περισσοτερα θυματα. Μερφυ εισαι λιγο μαλακας, συγνωμη κιολας.

Σταση εβδομη, η πρωτη?

Κ σκεφτομαι οτι την επομενη φορα που θα περασω απο την τεταρτη, θα πατησω το κουμπι κ θα κατεβω..Κι ας μου φανηκε τρομαχτικο αυτο που ειδα, μπορει να ναι και απο τη μυωπια κ να παρεξηγησα...

Περιεργο να βλεπεις με τα δικα σου τα ματια Αποκληρε, αν δεν μπορεις να τα εμπιστευτεις..

ΝΜΖ

2007-04-03T01:19:00.000+03:00

Κατω απο τους ηχους του πιανου, μεσα στον καπνο που γεμιζε ασφυκτικα το μικρο υπογειο, με το φως απο το κερι να φωτιζει το ποτηρι που στεκοταν λιγα εκατοστα πιο περα πανω στο ξυλινο τραπεζι, εμοιαζαν αληθεια αυτες οι στιγμες με ονειρο. Κοιταξε γυρω του, στα διπλανα τραπεζια ανθρωποι, μονοι, κοιταζαν με μισοκλειστα ματια την ομορφη κοπελα που τραγουδουσε στο φως του μοναδικου προβολεα που εφεγγε καπου πισω απο τα τραπεζια, καπου ψηλα… Φορουσε ενα λευκο φορεμα, οι ωμοι της ηταν γυμνοι, το δερμα ειχε μια μελαχρινη αποχρωση, ταιριαζε παρα πολυ με τα μαλλια της, καστανα, χωρις να ειναι πολυ σκουρα, η πολυ ανοιχτα, ηταν μυστηρια καστανα, και επεφταν πανω στους ωμους της, ιδανικα θα ελεγε κανεις. Ακουμπωντας πανω στο πιανο εμοιαζε να ειναι καπου μακρια, από ολους και από κει που θα ηθελε… Του θυμισε αγγελο με κομμενα φτερα… Αγγελο που αναπολουσε ενα κοσμο πιο ομορφο, με αυτο εμοιαζε. Τραγουδαγε με μια φωνη βαθια, ερωτικη και συγχρονως παιδικη, μα γιατι του φαινοταν παιδικη;
Αναλογιστηκε ξανα το γιατι βρισκοταν εδω, μπροστα σε εναν ξεπεσμενο αγγελο που τον φωτιζε ενας προβολεας που δεν φαινοταν, που τραγουδαγε με ματια κλειστα, τραγουδαγε μονη σε μονους ανθρωπους, οι οποιοι ηταν ισως οι μονοι που θα μπορουσαν να την κανουν να νιωσει λιγοτερο μονη, γιατι το να συνειδητοποιεις οτι δεν εισαι ο μονος που νιωθει μονος σε κανει λιγοτερο μονο… Ορεξη για λογοπαιγνια που την ειχε… Δεν ενιωθε λιγοτερο μονος, κι αυτο οφειλοταν σε εναν αλλον αγγελο που τον ειχε φωτισει ενας αλλος αγνωστος προβολεας… Παντα ετσι ειναι τελικα, μια σκηνη στην οποια παιζονται ενα σωρο εργα, χωρις ποτε να συνειδητοποιεις αν εισαι θεατης η ηθοποιος, και χωρις ποτε να το σκεφτεσαι… Και καποια στιγμη οι προβολεις πεφτουν σε ΕΚΕΙΝΗ, οποια και να ειναι εκεινη, και νιωθεις οτι ειναι η μια, και τραγουδαει μια μελωδια που δεν εχεις ξανακουσει και που δεν θα ξανακουσεις… Λευκο φορεμα, αερινα καστανα μαλλια, μελαχρινο δερμα και το μονο που δεν εχεις δει ειναι τα ματια της, το μονο που ακουσες ειναι το τραγουδι της…

Ακουγοντας Pain of Salvation...

2007-03-31T05:33:00.000+03:00

...5 και μιση το πρωι...Με τη νεα ωρα, η την παλια? Δεν ξερω, ειναι απο τις στιγμες που ολα μου φαινονται σχετικα...Με τι? Δεν ξερω, σχετικο ειναι κι αυτο.

Εξω περναει οπως καθε πρωι τετοια ωρα, το απορριματοφορο, σκουπιδιαρικο εμαθα να το λεω. Και συνειδητοποιω οτι ειναι μια αγκυρα, καθε πρωι, αυτη την ωρα περναει απο κατω, σε 15 λεπτα θα χτυπησει το ρολοι του πατερα μου, θα το κλεισει και σε 24 λεπτα θα ξαναχτυπησει, θα το ξανακλεισει. Σε 33 λεπτα, αντε 35 με το στατιστικο λαθος, ξημερωνει Σαββατο σημερα, θα σηκωθει για να ξεκινησει τη μερα του... Κι εγω θα ξαπλωσω κατα πασα πιθανοτητα, για να τελειωσω τη δικη μου.

Θυμαμαι ενα στιχο απο ενα κομματι παλιο, TXC νομιζω ηταν, ελεγε "Ξυπνιος μεσα στα ονειρα καποιων αλλων" και ποσο τρομαχτικο μου ειχε φανει αυτο σαν σκεψη... Και ποσο τρομαχτικο μου φαινεται ακομα συνειδητοποιω, και με πιανει μια ταση αναζητησης λιγου αερα καθαρου, θα γινω μελοδραματικος τωρα και θα το πω, ταση για ελευθερια.

Σκεφτομουν χθες να γραψω ενα κειμενο, εφτιαξα κ ενα προσχεδιο ομορφο και περιποιημενο, που μιλαγε για ιδιωτικα συμπαντα, καθρεφτες, ερωτηματα, ολες δλδ τις εμμονες μου των τελευταιων ετων σε διαφορετικη δοσολογια, για διαφορετικο ροφημα συναισθηματων βασικα, βαρυ μελαγχολικο γλυκο με ολιγη συμπαντικη απορια, γιατι σκετο πινω πλεον μονο Nescafe σε λευκη κουπα, το αλλο κανει κακο στα νευρα, κ αρχιζουν και με πιανουν οι χιλιετιες...

Ρωταγα χθες, αορατος η να πετας?? Τι θα διαλεγες?? Απαντησα μεσα απο το φιλτρο της ελευθεριας, και απανταω το ιδιο και σημερα.
Αορατος.
Χθες εγραψα 3 σελιδες για να καταληξω και στη σκεψη που με εκανε να παρατησω εκεινο το κειμενο, την γραφω εδω απλα, οπως πρεπει να ειναι και ολες οι σκεψεις τελικα, αμα ανακατευεις πολυ θα χαλασεις το χρωμα, απλα πρεπει να εχεις μια ιδεα απο ζωγραφικη για να το καταλαβεις και αυτο... Ειμαι αορατος, δεν με βλεπει κανεις, γιατι τιποτα απο το εξω μου δε φαινεται, και το εξω μου το αντιλαμβανομαι απο τα ματια μου, αν λοιπον ειμαι αορατος, δεν με βλεπω ουτε εγω.

Με προβληματισε αυτο χθες, προσπαθουσα να βιωσω αυτο το συναισθημα. Κ καταλαβα οτι δεν γινεται, τουλαχιστον τοσο ευκολα... Η εικονα του εαυτου μου δεν μπορει να φυγει, μαζι της και η εικονα των αλλων για σενα που ειναι η εικονα που βλεπεις αντεστραμμενη στον καθρεφτη, μαζι και η κληρονομια εκατονταδων και χιλιαδων ζωων που συνεπλακησαν για να καταληξουν σε σενα και να σου δωσουν το σχημα σου...
Ειναι πολυ περιεργη σκεψη και με κανει να χαμογελαω, γιατι πραγματικα αυτο που εχω στο μυαλο μου αυτη τη στιγμη, δεν μπορω να το μεταφερω ακριβως.. Ειμαι ΟΛΑ γιατι ολα μπλεκονται με ολα, αρκει να μπορεσεις να το δεις εστω και λιγο αυτο, μακροσκοπικα... Αν ειμαι αορατος ειμαι ΟΛΑ γιατι δεν ειμαι τιποτα, δεν εχω αντιληψη των οριων μου, δεν βλεπω το σχημα μου, δεν βλεπω τα χερια μου, δεν υπαρχω παρα μονο για εμενα.
Δεν ξερω τι συναισθημα θα μου γεννουσε η ελλειψη εικονας του εαυτου μου, πραγματικα δεν ξερω.
Νιωθω ομως οτι η κρουστα αυτη της ψυχης μου που φλεγεται, παγωνει, βραζει απο μεσα, αυτη η κρουστα που συναντα τα ματια του καθενα ξεραμενη στον αερα του Παντος -κ ισως αυτο να εκανε η πνοη του Κυριου τους-, αν ελειπε, και μονο τοτε, θα ημουν ελευθερος.

Περι ερωτα ο λογος....

2007-02-16T18:20:00.000+02:00

Let me not to the marriage of true minds
Admit impediments. Love is not love
Which alters when it alteration finds,
Or bends with the remover to remove:
O no! it is an ever-fixed mark
That looks on tempests and is never shaken;
It is the star to every wandering bark,
Whose worth's unknown, although his height be taken.
Love's not Time's fool, though rosy lips and cheeks
Within his bending sickle's compass come:
Love alters not with his brief hours and weeks,
But bears it out even to the edge of doom.
If this be error and upon me proved,
I never writ, nor no man ever loved.

Sonet CXVI
W.Shakespeare